پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٦٠ - نكته غيبت و عيبجويى بلاى بزرگ جوامع انسانى

١- قبل از هر چيز بايد به سراغ انگيزه‌هاى غيبت برويم، زيرا از زشتى انگيزه‌ها به زشتى نتيجه‌ها مى‌توان پى برد؛ انگيزه غيبت عمدتا حسد، خودخواهى، غرور و كبر، كينه‌توزى، دنياپرستى، رياكارى، انتقام جويى، سخريّه و استهزاى ديگران و امور مانند آن است، و افراد آلوده به اين امور تلاش مى‌كنند از طريق غيبت، به اين مقاصد شوم برسند، و با توجه به اين كه انگيزه‌هاى مزبور همه از گناهان كبيره است، مى‌توان به زشتى غيبت پى برد.

٢- مهمترين سرمايه يك جامعه كه مردم را با يكديگر متّحد مى‌سازد، و در مسير اهداف بزرگ به راه مى‌اندازد، همان اعتماد عمومى است و نخستين پيامد شوم غيبت از ميان بردن اين سرمايه است؛ چرا كه هر كسى غالبا عيب يا عيوبى دارد كه اگر پنهان بماند به ديگران لطمه نمى‌زند، و خوش بينى و اعتماد مردم به يكديگر باقى مى‌ماند، ولى كشف اين عيوب از طريق عيب‌جويى و غيبت و نكوهش يكديگر، جامعه را به جهنم سوزانى از بدبينى‌ها مبدّل مى‌سازد، كه همگى نسبت به يكديگر بدبين هستند و نفرت دارند و در نتيجه غيبت، نظم و انسجام عمومى جامعه را متزلزل مى‌سازد.

به تعبير ديگر، همان گونه كه غارت اموال و ريختن خون بى‌گناهان امنيّت عمومى را از ميان مى‌برد، غارت و دزدى آبروها از طريق غيبت همين ناامنى را به بار مى‌آورد، زيرا همان طور كه در روايت بالا از پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله خوانديم، تعريض نسبت به آبروى مردم همچون تعرض نسبت به جان و مال آنهاست.

غيبت‌ها غالبا مكتوم نمى‌ماند، و بر صاحبان آنها فاش مى‌شود، و آتش كينه‌ها را در آنها شعله‌ور مى‌سازد، كينه‌هايى كه مى‌تواند اسباب خونريزى و مشكلات عظيم ديگر گردد.

غيبت يكى از اسباب اشاعه فحشاست، و عامل مهمّى جهت سوءظنّ به‌