پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٦٠٠ - شرح و تفسير بارالها! بارانى پر بار بر ما بفرست

نيست، تقاضاى ما اين است كه با لطف و كرم، با ما رفتار كنى و از در خانه‌ات مأيوس بر نگردانى.

البتّه اين دعاها در عين اين كه شامل تقاضاهاى مؤكّد از درگاه خداست، درسهاى پر معنايى براى شنوندگان است؛ تا به آثار گناهان و اعمال ناشايست پى برند، و خود را آماده براى اصلاح خويشتن كنند، بسيارى از دعاهايى كه از معصومين عليهم السّلام رسيده، اين نكته تربيتى را در بردارد.

و در پايان اين دعا و مناجات و شرح تقاضاها، درخواست نهايى را چنين بيان مى‌كند، عرضه مى‌دارد:

«بار خدايا! باران و بركات و رزق و رحمتت را بر ما بگستران، و بارانى بر ما بفرست نافع و سودمند و بارور كننده، كه آنچه را خشك شده با آن برويانى، و آنچه را مرده، زنده كنى، آبى بسيار پر منفعت، پر بار كه تپه‌ها و كوهها را با آن سيراب نمايى، رودخانه‌ها را به راه اندازى، درختان را پر برگ سازى، و قيمتها را با آن پايين آورى، تو به هر چه اراده كنى توانا هستى» [١]. (اللّهمّ انشر علينا غيثك و بركتك، ورزقك و رحمتك؛ و اسقنا سقيا ناقعة مروية معشبة [٢]، تنبت بها ما قد فات، و تحيي بها ما قد مات، نافعة الحيا [٣]، كثيرة المجتنى، تروي بها القيعان‌ [٤]، و تسيل البطنان‌ [٥]، و تستورق الأشجار، و ترخص‌

[١] جالب اين كه هنگام نوشتن اين سطور (دهم رمضان ١٤٢٣) بارانى پر بركت بعد از خشكى طولانى در حال باريدن است كه به نظر مى‌رسد ان شاء اللّه تمام صفاتى را كه امام عليه السّلام در بالا بيان فرمود در آن جمع است!

[٢] «معشبه» از مادّه «عشب» (بر وزن شرف) به معنى رويش گياه گرفته شده.

[٣] «الحيا» به معنى باران و فزونى نعمت است.

[٤] «القيعان» جمع «قاع» و «قاعه» به معنى زمين گسترده و صاف است و گاه به زمينهائى كه آب در آن جمع مى‌شود اطلاق مى‌گردد.

[٥] «بطنان» جمع «بطن» به معنى زمينهاى گود و تنگ مى‌باشد.