پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٢ - ١- راههاى ستيز با دنياپرستى

بود و اگر كفنى با خود مى‌برند اين كفن، كفش و لباسى محسوب نمى‌شود به علاوه به زودى مى‌پوسد و از ميان مى‌رود و سرانجام انسان با تمام اموالى كه گرد آورده و كاخها و باغها و مركبها و زينتها و امكانات ديگر، وداع مى‌گويد و تهى دست و عريان و پا برهنه در گودال تنگ و تاريكى كه نامش قبر است مى‌خزد.

تنها چيزى كه با خود مى‌برد اعمال اوست كه گاه بزرگترين بلاى جان او مى‌شود همان‌گونه كه امام عليه السّلام مى‌فرمايد: «آنها از روى زمين با اعمال خويش به سوى حيات ابدى و سراى جاودانى كوچ كردند» آن گونه كه خداوند متعال مى‌فرمايد:

«همان طورى كه آفرينش را آغاز كرديم آن را باز مى‌گردانيم، اين وعده‌اى است قطعى كه به يقين آن را انجام مى‌دهيم!» [١] (قد ظعنوا عنها بأعمالهم إلى الحياة الدّائمة و الدّار الباقية، كما قال سبحانه و تعالى: «كَما بَدَأْنا أَوَّلَ خَلْقٍ نُعِيدُهُ وَعْداً عَلَيْنا إِنَّا كُنَّا فاعِلِينَ»).

در حقيقت امام عليه السّلام در پايان اين خطبه به دو نكته اشاره مى‌كند: يكى به مسأله بازگشت انسان به زمين همان‌گونه كه از زمين آفريده شد، و ديگر به مسأله حيات نوين در قيامت، آن گونه كه حيات نخستين به او عنايت فرمود، و براى اين كه هيچ شك و ترديدى باقى نماند مى‌فرمايد: «آن كس كه حيات نخستين داد و انسان را از خاك آفريد بار ديگر او را از خاك مبعوث مى‌كند و حيات جاويدان به او مى‌بخشد و او مى‌ماند و پاداش و كيفر اعمالش.

نكته‌ها

١- راههاى ستيز با دنياپرستى‌

از آن جا كه «حبّ دنيا» سرچشمه همه يا غالب گناهان است، و از آن جا كه‌

[١] انبياء، آيه ١٠٤.