پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٠١ - ترجمه

نو و پر زرق و برق برگزار مى‌شود، سرانجام همه را مى‌گذارند و مى‌گذرند و تنها از مال دنيا يك كفن با خود مى‌برند و گاه آن را نيز نمى‌برند و گاه لباسشان همان كفنشان است و خانه آنها همان قبرشان مى‌شود.

در حديث جالب و پر معنايى كه مرحوم «علامه مجلسى» از امير مؤمنان على عليه السّلام نقل كرده چنين مى‌خوانيم: «كم من غافل ينسج ثوبا ليلبسه و إنّما هو كفنه و يبني بيتا ليسكنه و إنّما هو موضع قبره؛ چه بسيار غافلانى كه لباسى مى‌بافند كه آن را بپوشند در حالى كه كفن آنها مى‌شود و خانه‌اى بنا مى‌كنند كه در آن ساكن شوند در حالى كه قبر آنها خواهد شد» [١].

سپس در شرح و تفسير سوّمين ويژگى دنيا چنين مى‌فرمايد: «از دگرگونى‌هاى آن، اين است كه آن كس كه روزى مورد ترحم مردم بوده است روز ديگر مورد غبطه آنها واقع مى‌شود، و آن كس كه مورد غبطه بود، مورد ترحم قرار مى‌گيرد و اين نيست مگر به خاطر زوال سريع نعمت‌ها و نزول ناگهانى بلاها!» (و من غيرها أنّك ترى المرحوم مغبوطا، و المغبوط مرحوما؛ ليس ذلك إلّا نعيما زلّ‌ [٢]، و بؤسا نزل).

نه تنها در صفحات تاريخ كه در زندگى روزمره خود نيز بارها ديده‌ايم افرادى كه در اوج قدرت بودند و بسيار كسان آرزو مى‌كردند بخشى از قدرت آنها داشتند ولى ناگهان چنان سقوط كردند كه همه بر آنها ترحم مى‌نمودند و بالعكس افراد را قابل ترحّمى را كه هر كس وضع آنها را مى‌ديد به حال آنها تأسّف مى‌خورد و گاه اشك مى‌ريخت، به خاطر داريم كه ناگهان به اوج قدرت صعود كردند و مورد غبطه و اعجاب همگان واقع شدند.

آرى تنها «قارون» نبود كه يك روز چنان نمايش قدرت و ثروتى داد كه‌

[١] بحار الانوار، جلد ٦، صفحه ١٣٢.

[٢] «زلّ» از مادّه «زلّ» (بر وزن حلّ) به معنى لغزيدن و سقوط كردن يا سريع گذشتن است.