پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٤٣ - ٢- گناه و بر چيده شدن بركات

قرآن مجيد مى‌فرمايد: « «وَ ما أَرْسَلْنا فِي قَرْيَةٍ مِنْ نَبِيٍّ إِلَّا أَخَذْنا أَهْلَها بِالْبَأْساءِ وَ الضَّرَّاءِ لَعَلَّهُمْ يَضَّرَّعُونَ»؛ در هيچ شهر و آبادى پيامبرى نفرستاديم مگر اين كه اهل آن را به سختى و رنج گرفتار كرديم، شايد به سوى خدا باز گردند و تضرّع كنند» [١].

اين تعبير نشان مى‌دهد كه اين يك قانون عمومى و هميشگى بوده است و هدف آمادگى براى پذيرش دعوت انبيا بوده است.

حوادث دردناك در طول تاريخ امّتها و هنگام بروز غفلتها از سوى خداوند پيش مى‌آمده، تا پرده‌هاى غفلت را كنار بزند و امتها بيدار شوند.

و گاه اين حوادث سخت و دردناك نتيجه گناهان مردم بوده كه باز هدف را توبه و انابه و بازگشت به سوى خداوند تشكيل مى‌داده است، آن گونه كه در آيه ديگرى از قرآن مى‌خوانيم: « «ظَهَرَ الْفَسادُ فِي الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ بِما كَسَبَتْ أَيْدِي النَّاسِ لِيُذِيقَهُمْ بَعْضَ الَّذِي عَمِلُوا لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ»؛ فساد در خشكى و دريا به خاطر كارهايى كه مردم انجام داده‌اند آشكار شده است خدا مى‌خواهد نتيجه بعضى از اعمالشان را به آنان بچشاند شايد (به سوى حق) بازگردند» [٢].

به اين ترتيب به خوبى روشن مى‌شود كه يكى از طرق تربيت الهى همين حوادث ناگوار طبيعى يا اجتماعى است، مسأله خشكسالى نيز مى‌تواند يكى از آنها بوده باشد، همان گونه كه در خطبه بالا به آن اشاره شده است امام عليه السّلام در اين خطبه مى‌فرمايد: «ندعوك حين قنط الأنام، و منع الغمام، و هلك السّوام، ألّا تؤاخذنا بأعمالنا، و لا تأخذنا بذنوبنا؛ در اين هنگام كه يأس و نوميدى بر مردم چيره گشته و ابرها از باريدن بازداشته شده‌اند و حيوانات‌

[١] اعراف، آيه ٩٤.

[٢] روم، آيه ٤١.