پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٤١ - ١- نماز باران (صلاة الاستسقاء)

است كه مردم سه روز روزه بگيرند و در روز سوّم در حالى كه همه روزه دارند به بيرون شهر مى‌روند و دو ركعت نماز همانند نماز «عيد فطر و قربان» به جا مى‌آورند كه در ركعت اوّل، پنج قنوت دارد و در ركعت دوّم چهار قنوت و در قنوت‌ها به جاى دعايى كه در قنوت نماز «عيد» خوانده مى‌شود دعاهايى در زمينه باران و طلب رحمت از پروردگار مى‌خوانند و قبل از هر دعا درود بر محمّد و آل محمّد صلّى اللّه عليه و آله مى‌فرستند و هنگامى كه امام عليه السّلام از نماز فراغت يافت، عباى خود را به اميد نزول باران پشت و رو مى‌كند و رو به قبله كرده يكصد بار با صداى بلند تكبير مى‌گويد (و مردم نيز با او تكبير مى‌گويند) پس از آن به طرف مردم رو كرده به سوى راست متوجه مى‌شود و صدبار با صداى بلند سبحان اللّه مى‌گويد آن گاه به سمت چپ رو كرده و يك صدبار با صداى بلند لا إله إلا اللّه مى‌گويد، سپس رو به مردم كرده يكصد بار با صداى بلند حمد خدا مى‌گويد و مردم هم چنين مى‌كنند، آن گاه امام دست به سوى آسمان بلند كرده به اتفاق مردم دعا مى‌كند و تضرع و زارى نموده از خدا تقاضاى رحمت مى‌كنند و مردم دعاى امام را آمين مى‌گويند.

در بعضى از روايات آمده است كه پيرمردان و پير زنان و كودكان و حتى حيوانات تشنه و گرسنه را با خود به بيابان آورند و بچه‌ها را از مادران جدا كنند تا گريه آنها دل‌هاى همگان را تكان دهد و توجه آنها به خدا بيشتر شود [١].

و در صورتى كه نتوانند تمام اين مراسم را انجام دهند از گناهان خويش توبه مى‌كنند و دست به دعا برمى‌دارند و به صورت دسته جمعى دعا مى‌كنند.

[١] آداب نماز باران در بسيارى از منابع فقهى و حديثى از جمله «جواهر الكلام» جلد ١٢، صفحه ١٢٧ و «تحرير الوسيله» امام خمينى قدس سرّه جلد اوّل و «وسائل الشيعه» جلد پنجم، صفحه ١٦٢ آمده است.