پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٣٩ - شرح و تفسير تا آن جا كه در توان داريم براى وحدت مىكوشيم

بود اما چون به فرمان خدا انجام مى‌گرفت، ايمان ما فزونى مى‌يافت و در برابر تمام مصائب و جراحات جنگ صبور و شاكر بوديم.

ولى امروز جريان تغيير يافته «ما هم اكنون با جماعتى كه (ظاهرا) برادران اسلامى ما هستند به خاطر انحرافات و كجى‌ها و شبهات و تأويلات ناروا كه در اسلام دارند پيكار مى‌كنيم، بنابر اين هر گاه احساس كنيم چيزى باعث جمع پراكنده ما مى‌شود و به وسيله آن به هم نزديك مى‌گرديم و باقيمانده پيوندها را در ميان خود محكم مى‌سازيم، به آن علاقه نشان مى‌دهيم و از غير آن خوددارى مى‌كنيم» (و لكنّا إنّما أصبحنا نقاتل إخواننا في الإسلام على ما دخل فيه من الزّيغ و الإعوجاج، و الشّبهة و التّأويل. فإذا طمعنا في خصلة يلمّ‌ [١] اللّه بها شعثنا [٢]، و نتدانى بها إلى البقيّة فيما بيننا، رغبنا فيها، و أمسكنا عمّا سواها).

امام عليه السّلام با اين عبارت، نشان مى‌دهد كه قياس زمان او به زمان پيامبر صلّى اللّه عليه و آله قياس مع الفارق است چرا كه در آن زمان، مبارزه با دشمن بيرون بود، و در زمان امام عليه السّلام با دوستان فريب خورده و منحرف درونى، و در واقع كار امام عليه السّلام در قبول حكميّت برگرفته از آيه شريفه « «وَ إِنْ طائِفَتانِ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ اقْتَتَلُوا فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُما فَإِنْ بَغَتْ إِحْداهُما عَلَى الْأُخْرى‌ فَقاتِلُوا الَّتِي تَبْغِي حَتَّى تَفِي‌ءَ إِلى‌ أَمْرِ اللَّهِ فَإِنْ فاءَتْ فَأَصْلِحُوا بَيْنَهُما بِالْعَدْلِ وَ أَقْسِطُوا إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُقْسِطِينَ»؛ هر گاه دو گروه از مؤمنان با هم به نزاع و جنگ پردازند آنها را آشتى دهيد و اگر يكى از آن دو بر ديگرى تجاوز كند، با گروه متجاوز پيكار كنيد

[١] «يلمّ» از مادّه «لمّ» (بر وزن غم) به معنى جمع آورى كردن است و گاه به معنى جمع آورى توأم با اصلاح نيز آمده است.

[٢] «شعث» در اصل به معنى ژوليدگى و غبار آلود بودن است سپس به هر نوع پراكندگى اطلاق شده است.