پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٨١ - خطبه در يك نگاه

بخش اوّل‌

إنّا لم نحكّم الرّجال، و إنّما حكّمنا القرآن. هذا القرآن إنّما هو خطّ مستور بين الدّفّتين، لا ينطق بلسان، و لا بدّ له من ترجمان. و إنّما ينطق عنه الرّجال. و لمّا دعانا القوم إلى أن نحكّم بيننا القرآن لم نكن الفريق المتولّي عن كتاب اللّه سبحانه و تعالى، و قد قال اللّه سبحانه: «فَإِنْ تَنازَعْتُمْ فِي شَيْ‌ءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللَّهِ وَ الرَّسُولِ» فردّه إلى اللّه أن نحكم بكتابه، وردّه إلى الرّسول أن نأخذ بسنّته؛ فإذا حكم بالصّدق في كتاب اللّه، فنحن أحقّ النّاس به، و إن حكم بسنّة رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله، فنحن أحقّ النّاس و أولاهم بها.

ترجمه‌

ما افراد را حكم قرار نداديم، بلكه فقط قرآن را به «حكميّت» برگزيديم، ولى قرآن خطوطى است كه در ميان دو جلد قرار گرفته و سخن نمى‌گويد، بلكه نيازمند به ترجمان است، و تنها انسانها (ى آگاه و قرآن شناس) مى‌توانند از آن سخن بگويند (بنابر اين) هنگامى كه آن قوم (شاميان) ما را دعوت كردند كه قرآن ميان ما و آنها حكم باشد ما گروهى نبوديم كه به كتاب خداوند سبحان، پشت كنيم در حالى كه مى‌فرمايد: «اگر در چيزى اختلاف كرديد آن را به خدا و رسولش بازگردانيد» (و از آنها نظر بخواهيد) بازگرداندن به خدا، اين است كه به كتابش حكم كنيم و ارجاع به رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله اين است كه به سنتش عمل نماييم، و اگر درباره كتاب خدا، به درستى حكم شود ما سزاوارترين مردم به پذيرش آن هستيم و اگر به سنت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله حكم شود ما نيز از همه (پيشگام‌تر و) شايسته‌تر و سزاوارتريم كه به سنت او عمل نماييم‌

.