پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٤٧٠ - شرح و تفسير

در آن نيست) و آن كس را كه دوست قرآن است از خدا جدا نمى‌سازد.

شما در ميان خود بر خيانت و حسد و كينه ورزى توافق كرده‌ايد، و گياهان متعفن بر مزبله (افكار) شما روييده. در محبّت و دلبستگى به آرزوها هماهنگ شده‌ايد، ولى در كسب اموال به دشمنى پرداخته‌ايد. شيطان شما را سرگردان ساخته (و راه سعادت و نجات را گم كرده‌ايد و) اين فريبكار شما را به هلاكت افكنده است! از خدا براى (نجات خويش) و شما يارى مى‌طلبم.

شرح و تفسير

امام عليه السّلام در اين بخش به مسائل مهم و نكات مختلفى اشاره مى‌كند كه ظاهرا چندان ارتباط ميان آنها نيست، و به همين دليل بعضى از شارحان نهج البلاغه معتقدند اين جملات گزيده‌هايى است كه مرحوم «سيّد رضى» از سخن طولانى امام عليه السّلام كه پيوند مطالب در آن، محفوظ بوده، بر گرفته است؛ چرا كه در آن فصاحت و بلاغت بيشترى يافته و اگر رابطه روشنى در ميان آنها نمى‌بينيم، به همين دليل است ولى به هر حال هر نكته‌اى گوهر گرانبهايى است، و حكمت والايى در آن نهفته است.

نخست براى نشان دادن اهميّت علم و دانش كه حيات قلب آدمى است، به سراغ تشبيهى مى‌رود و مى‌فرمايد: بدانيد در دنيا انسان ممكن است از هر چيزى سير شود جز از حيات و زندگى (كه انسان هرگز از آن سير نخواهد شد) چرا كه در فقدان آن احساس راحتى نمى‌كند». (و اعلموا أنّه ليس من شي‌ء إلّا و يكاد صاحبه يشبع منه و يملّه إلّا الحياة فإنّه لا يجد في الموت راحة).