پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٥٥ - شرح و تفسير عيبجويى ناسپاسى بزرگى است!

بخش دوّم‌

يا عبد اللّه، لا تعجل في عيب أحد بذنبه، فلعلّه مغفور له، و لا تأمن على نفسك صغير معصية، فلعلّك معذّب عليه. فليكفف من علم منكم عيب غيره لما يعلم من عيب نفسه، و ليكن الشّكر شاغلا له على معافاته ممّا ابتلى به غيره.

ترجمه‌

اى بنده خدا! در عيب‌جويى هيچ كس نسبت به گناهى كه انجام داده است شتاب مكن، شايد او آمرزيده شده باشد، و بر گناه كوچكى كه خود انجام داده‌اى ايمن مباش، شايد به خاطر آن مجازات شوى، بنابر اين، هر كدام از شما از عيب ديگرى آگاه شود، به سبب آنچه از عيب خود مى‌داند، از عيب‌جويى او خوددارى كند، و اگر كسى از عيب و گناهى پاك است، بايد شكر و سپاس بر اين نعمت، او را از عيب‌جويى كسى كه به آن عيب و گناه مبتلا شده است، باز دارد.

شرح و تفسير عيب‌جويى ناسپاسى بزرگى است!

امام عليه السّلام در اين بخش از خطبه بر همان اصولى كه در بخش نخست بيان فرمود، پافشارى مى‌كند، و همه بندگان خدا را از عيب‌جويى و غيبت بر حذر مى‌دارد، و با دلايل منطقى اين بحث را تعقيب مى‌كند، مى‌فرمايد: «اى بنده خدا! در عيب‌جويى هيچ كس نسبت به گناهى كه انجام داده است شتاب مكن، شايد او آمرزيده شده باشد، و بر گناه كوچكى كه خود انجام داده‌اى ايمن مباش،