پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢٤٧ - نكته شهادت برترين افتخار!

را نمى‌كنم- آن گونه كه بعضى از شارحان «نهج البلاغه» پنداشته‌اند- بلكه، منظور اين است از نظر معنوى و ارزشى سزاوار است كه انسان به استقبال ضربات شمشيرها برود و در بستر، به مرگ طبيعى نميرد زيرا افتخار شهادت، انسان را آماده تحمّل رنجها مى‌كند.

البتّه اگر انسان در بستر بميرد و در مسير طاعت حق باشد- از روايات اسلامى استفاده مى‌شود- كه حكم شهادت را دارد و اين همان چيزى است كه در آخر عبارت، امام عليه السّلام به آن اشاره كرده است.

نكته شهادت برترين افتخار!

در فرهنگ اسلامى شهادت به عنوان يكى از والاترين ارزشها، و شهيدان از بلند مرتبه‌ترين انسانها هستند و مردان خدا همان گونه كه امام عليه السّلام در اين خطبه بيان مى‌فرمايد: همواره آرزوى شهادت در سر مى‌پرورانند و از مرگ طبيعى در بستر بى‌زار بودند، و شهادت را هزار بار از آن برتر مى‌دانستند، و حاضر بودند، ضربات زيادى بر پيكرشان وارد شود و شربت شهادت بنوشند ولى در بستر نميرند، چرا كه جان انسان بزرگترين هديه الهى است و چه بهتر كه اين هديه الهى نثار راه او شود، نه اين كه در بستر مرگ به هدر رود.

در فضيلت شهادت، همين بس كه در حديثى از پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله مى‌خوانيم: مشاهده كرد كسى دعا مى‌كند و عرض مى‌كند: «اللّهمّ إنّي أسألك خير ما تسئل فاعطني أفضل ما تعطي؛ خداوندا من بهترين چيزى كه بندگانت از تو مى‌خواهند را از تو مى‌طلبم، پس بهترين عطايت را به من ارزانى دار».