پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٤٨ - شرح و تفسير پروردگارا! بارانى با اين ويژگيها بر ما فرست

به خدمات برجسته پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله در طريق نشر اسلام، فرموده، تا به اهميّت اين ميراث بزرگ الهى آشنا شوند و در پاسدارى آن در برابر هجمات دشمنان اسلام بكوشند.

نخست مى‌فرمايد: «خداوند او (پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و آله) را فرستاد تا (مردم را) به سوى حقّ دعوت كند و گواه بر اعمال خلق باشد» (أرسله داعيا إلى الحقّ و شاهدا على الخلق).

در واقع، رسالت عظيم پيامبر صلّى اللّه عليه و آله را در اين دو جمله خلاصه فرموده است؛ از يكسو دعوت به سوى حق، و ابلاغ فرمانهاى پروردگار و از سوى ديگر نظارت بر حسن اجراى آن.

در اين كه مراد از شاهد بودن پيامبر صلّى اللّه عليه و آله در اين جا چيست؟ بعضى گفته‌اند:

مراد گواهى بر اعمال مردم يا گواهى بر پيامبران در روز قيامت است آن چنان كه در قرآن آمده: « «فَكَيْفَ إِذا جِئْنا مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ بِشَهِيدٍ وَ جِئْنا بِكَ عَلى‌ هؤُلاءِ شَهِيداً»؛ چگونه خواهد بود آن روزى كه از هر امّتى شاهد و گواهى (بر اعمال آنها) مى‌آوريم و تو را گواه آنان خواهيم آورد» [١].

ولى ظاهر كلام امام عليه السّلام نشان مى‌دهد كه منظور از شاهد بودن، نظارت آن حضرت بر اعمال انسانها براى اجراى فرمانهاى الهى، در همين دنياست و به تعبير ديگر، كار آن حضرت، تنها ابلاغ دعوت حق نبود، بلكه نظارت بر اجراى آن نيز از وظايف آن حضرت بوده است و اين همان معنى امامت و ولايت تشريعى آن بزرگوار است.

جمع ميان دو معنى نيز، مانعى ندارد كه آن حضرت هم ناظر بر اعمال در اين جهان و هم گواه بر آن در جهان ديگر باشد.

سپس در ادامه اين سخن به بيان اوصافى از پيامبر اسلام صلّى اللّه عليه و آله پرداخته و در

[١] نساء، آيه ٤١.