پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١١٧ - ترجمه

آسمان بلند مى‌شود در حالى كه به خاطر از دست رفتن روزها و هفته‌ها و ماه و سال، كمتر تأسف مى‌خورند و اين عجيب است. و اين كه مى‌بينيم امام عليه السّلام در اين خطبه و خطبه‌هاى ديگر بارها روى اين مطلب يا شبيه آن تأكيد مى‌كند به همين خاطر است.

در حديثى از امام سجاد عليه السّلام مى‌خوانيم كه شخصى نزد آن حضرت آمد و از وضع زندگى خود شكايت كرد (گويا گرفتار زرق و برق دنيا بود) امام عليه السّلام فرمود: «بيچاره فرزندان آدم، در هر روز گرفتار سه مصيبت مى‌شوند كه هيچ كدام مايه عبرت آنها نمى‌شود، حال آن كه اگر عبرت مى‌گرفتند مصائب دنيا بر آنها آسان مى‌شد، مصيبت اوّل اين كه هر روز كه مى‌گذرد بخشى از عمر آنها كم مى‌شود (ولى به آن تأسف نمى‌خورند) و اگر مقدارى از مالش كم شود غمگين مى‌گردد در حالى كه درهم (و دينار) جانشين دارد ولى عمر هرگز برنمى‌گردد. دوّم اين است كه هر روز از رزق خود استفاده مى‌كنند رزقى كه اگر حلال باشد بايد حساب آن را پس بدهد و اگر حرام باشد كيفر مى‌بينند. سپس فرمود مصيبت سوّم از اينها بزرگتر است عرض كردند، مصيبت سوّم چيست؟

فرمود: «ما من يوم يمسي إلّا و قد دنا من الآخرة مرحلة لا يدري على الجنّة أم على النّار؛ هر روز كه غروب مى‌شود يك منزل به آخرت نزديكتر شده‌اند و نمى‌دانند به بهشت نزديكتر شده‌اند يا به دوزخ» [١].

در پايان خطبه با استفاده از يكى از آيات قرآن، همه مخاطبان خود را چنين اندرز مى‌دهد؛ مى‌فرمايد: «بنابر اين، آن چنان كه شايسته است تقواى الهى پيشه كنيد، و كارى كنيد كه جز با ايمان از دنيا نرويد» (ف «اتَّقُوا اللَّهَ حَقَّ تُقاتِهِ وَ لا تَمُوتُنَّ إِلَّا وَ أَنْتُمْ مُسْلِمُونَ»).

[١] بحار الأنوار، جلد ٧٥، صفحه ١٦٠.