پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٢١١ - خطبه در يك نگاه

بخش اوّل‌

هذا جزاء من ترك العقدة! أما و اللّه لو أنّي حين أمرتكم به حملتكم على المكروه الّذي يجعل اللّه فيه خيرا، فإن استقمتم هديتكم و إن اعوججتم قومتكم، و إن أبيتم تداركتكم، لكانت الوثقى، و لكن بمن و إلى من؟ أريد أن أداوي بكم و أنتم دائي، كناقش الشّوكة بالشّوكة، و هو يعلم أنّ ضلعها معها! اللّهمّ قد ملّت أطبّاء هذا الدّاء الدّويّ، و كلّت النّزعة بأشطان الرّكيّ!

ترجمه‌

اين (گرفتارى ناشى از حكميّت كه دامان شما را گرفته)، كيفر كسى است كه «رأى صواب و پيمان اطاعت» را رها سازد. به خدا سوگند! اگر هنگامى كه من شما را دستور به قبول حكميّت (از روى ناچارى) دادم (به جاى آن) شما را وادار (به ادامه جهاد) مى‌كردم- كارى كه خوشايندتان نبود، ولى خدا خير فراوانى در آن قرار مى‌داد- و در اين حال اگر شما در مسير حق گام برمى‌داشتيد هدايتتان مى‌كردم، و اگر منحرف مى‌شديد شما را به راه، باز مى‌گرداندم، اگر گروهى از شما خوددارى مى‌كردند كسان ديگرى را به جاى آنها مى‌گماردم، اين كار صحيح و اساسى بود، ولى (افسوس كه تسليم فرمان من نبوديد)، من با كمك چه كسى مى‌جنگيدم؟ و به كه اعتماد مى‌كردم؟ من مى‌خواهم به وسيله شما دردم را درمان كنم در حالى كه شما خود درد من هستيد. من در اين حال به كسى مى‌مانم، كه مى‌خواهد خار را به وسيله خار، بيرون بياورد با اين كه مى‌داند خار همچون خار است.