پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥١٥ - ترجمه

بخش دوّم‌

و منه: فأقبلتم إليّ إقبال العوذ المطافيل على أولادها، تقولون: البيعة البيعة! قبضت كفّي فبسطتموها، و نازعتكم يدي فجاذبتموها. اللّهمّ إنّهما قطعاني و ظلماني، و نكثا بيعتي، و ألّبا النّاس عليّ؛ فاحلل ما عقدا، و لا تحكم لهما ما أبرما، و أرهما المساءة فيما أمّلا و عملا. و لقد استثبتهما قبل القتال، و استأنيت بهما أمام الوقاع، فغمطا النّعمة، وردّا العافية.

ترجمه‌

شما همچون مادرانى كه از روى شوق به فرزندان خود روى مى‌آورند، به سوى من آمديد و مى‌گفتيد: بيعت! بيعت! من دستم را بستم و شما آن را گشوديد، من دست خود را عقب مى‌كشيدم و شما به سوى خود مى‌كشيديد! خداوندا! آن دو (طلحه و زبير) از من بريدند و به من ستم كردند، بيعتم را شكستند و مردم را بر ضد من شوراندند (خداوندا!) بيعتى را كه از مردم گرفته‌اند نافرجام كن، و كارهايى را كه تصميم بر آن گرفته‌اند استحكام نبخش و آنها را نسبت به آرزوهايى كه به آن دل بسته‌اند و براى رسيدن به آن تلاش مى‌كنند ناكام كن، من پيش از جنگ از آنها درخواست كردم كه دست بردارند و بازگردند و انتظار بازگشتشان را نيز مى‌كشيدم، ولى آنها پشت پا به نعمت زدند و دست رد بر سينه عافيت نهادند!