پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٣١ - ترجمه

مى‌دهد كه امام عليه السّلام اين خطبه را بعد از نماز باران در زمانى كه در «كوفه» بود ايراد فرموده‌اند).

سپس مى‌افزايد: « (خداوندا!) تو مايه اميد هر بيچاره و حلّال مشكلات هر طلب كننده‌اى، در اين هنگام كه يأس و نوميدى بر مردم چيره گشته، و ابرها از باريدن باز داشته شده‌اند و حيوانات بيابان رو به هلاكت مى‌روند تو را مى‌خوانيم كه ما را به اعمالمان مؤاخذه نكنى و به گناهانمان مگيرى!» (فكنت الرّجاء للمبتئس‌ [١]، و البلاغ‌ [٢] للملتمس. ندعوك حين قنط الأنام، و منع الغمام، و هلك السّوام‌ [٣]، ألّا تؤاخذنا بأعمالنا، و لا تأخذنا بذنوبنا).

اين تعبير به خوبى نشان مى‌دهد كه بسيارى از آفات و بلاها و تنگناها به خاطر گناهان مردم است و تا به درگاه خدا نروند توبه و تقاضاى عفو و بخشش نكنند مشكل آنها حل نمى‌شود.

اين تعبير شبيه تعبيرى است كه «نوح» پيامبر عليه السّلام به هنگام شكايت بردن به درگاه خدا از قوم خود مى‌گويد: « «فَقُلْتُ اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ إِنَّهُ كانَ غَفَّاراً يُرْسِلِ السَّماءَ عَلَيْكُمْ مِدْراراً»؛ به آنها گفتم: از گناهان خود در پيشگاه خدا استغفار كنيد كه خدا بسيار آمرزنده است، تا بارانهاى آسمان را پى در پى بر شما فرو فرستد» [٤].

در سوره اعراف نيز مى‌خوانيم: « «وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرى‌ آمَنُوا وَ اتَّقَوْا لَفَتَحْنا عَلَيْهِمْ بَرَكاتٍ مِنَ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ»؛ اگر مردمى كه در آبادى‌ها زندگى مى‌كنند ايمان مى‌آوردند و تقوا پيشه مى‌كردند بركات فراوانى از آسمان‌

[١] «مبتئس» از مادّه «بؤس» (بر وزن قرص) به معنى فقر و شدّت حاجت گرفته شده است.

[٢] «بلاغ» به معنى كفايت و حلّ مشكل است.

[٣] «سوام» و «سائمه» به معنى حيوانى است كه در بيابان چرا مى‌كند.

[٤] نوح، آيه ١٠- ١١.