پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ١٣٢ - ترجمه

و زمين بر آنها مى‌گشوديم» [١].

سپس امام خواسته اصلى خود را به پيشگاه خدا چنين عرضه مى‌دارد:

(بارالها!) رحمتت را به وسيله ابرهاى پر باران و بهار پر آب و گياه و گياهان سر سبز و پر طراوت بر ما بگستران، بارانى دانه درشت بر ما نازل كن، آن چنان كه زمين‌هاى مرده را با آن زنده كنى و آنچه را از دست رفته به ما بازگردانى» (و انشر علينا رحمتك بالسّحاب المنبعق‌ [٢]، و الرّبيع المغدق‌ [٣]، و النّبات المونق‌ [٤]، سحّا [٥] وابلا [٦]، تحيي به ما قد مات، و تردّ به ما قد فات).

آنچه در اين تعبيرات آمده تمام خواسته‌هاى قحطى زدگان و گرفتار خشكسالى را منعكس مى‌كند، از يك سو تقاضاى ابرهاى پر باران و از سوى ديگر بهارى پر بركت و گياهانى زيبا و پرطراوت و از سوى سوّم به سراغ نتيجه نهايى مى‌رود؛ بارانى كه زمينهاى مرده را زنده كند و آنچه را از دست رفته باز گرداند؛ نه تنها آن سال سال پر بركتى باشد، بلكه سالى جبران كننده نسبت به سالهاى خشكسالى پيشين باشد.

[١] اعراف، آيه ٩٦.

[٢] «منبعق» از مادّه «انبعاق» به معنى انشقاق گرفته شده و از آن جا كه به هنگام بارش باران گويى ابرها شكافته مى‌شوند و باران از آنها جارى مى‌شود اين واژه در مورد نزول باران به كار مى‌رود.

[٣] «مغدق» از ريشه «غدق» (بر وزن شفق) به معنى آب فراوان گرفته شده و به صورت كنايه براى سال‌هاى پر نعمت به كار مى‌رود.

[٤] «مونق» از ريشه «انق» (بر وزن شفق) به معنى خوشحال شدن و اعجاب نسبت به چيزى گرفته شده است.

[٥] «سحّ» به معنى فرو ريختن آب فراوان و پشت سر هم است.

[٦] «وابل» به معنى باران شديد و دانه درشت است.