پيام امام امير المومنين(ع) - مكارم شيرازى، ناصر - الصفحة ٥٦١ - نكته غيبت و عيبجويى بلاى بزرگ جوامع انسانى

علاوه گنهكاران را در گناهانشان جسور مى‌سازد، زيرا هنگامى كه گناه مستور باشد گنهكار جانب احتياط را از دست نمى‌دهد، اما هنگامى كه پرده‌ها كنار برود شرم و حيا نيز از ميان خواهد رفت.

٣- غيبت، «حق الناس» است؛ مسأله مهم در مورد غيبت اين است كه، تنها گناهى نيست كه ميان انسان و پروردگارش صورت گرفته باشد، و با آب ندامت و توبه شستشو شود، بلكه همان گونه كه ريختن خون مردم و غصب اموال آنها بدون قصاص يا ديه و پرداختن خسارت مالى جبران نمى‌شود، ضايع كردن آبروى مردم نيز بدون جبران بخشوده نخواهد شد، مخصوصا اگر غيبت شونده از دنيا برود و دست انسان از دامان او كوتاه گردد، و كار او به قيامت بيفتد، يعنى در جايى كه راهى براى جبران نيست جز اين كه حسناتش را به او دهد يا سيّئات او را بپذيرد، و اين مصيبت بسيار بزرگى است.

٤- بهترين راه درمان غيبت همان است كه مولاى موّحدان امير مؤمنان عليه السّلام در كلام بالا بيان فرموده است، كه انسان به اين حقيقت توجه كند كه اگر عيب و گناهى را كه به ديگرى نسبت مى‌دهد در خودش وجود ندارد، به شكرگزارى خدا پردازد، شكرى كه او را از عيب‌جويى ديگران باز دارد و اگر گناهى همانند او كرده سزاوار نيست عيب خود را ناديده بگيرد و به ديگران پردازد، و اگر گناه كوچكترى انجام داده به اين معنا بينديشد كه شايد گناه بزرگتر آن شخص بخشوده شده و گناه كوچكتر او مشمول عفو نگرديده است، بلكه جرأت او بر عيب‌جويى مردم از گناه او- هر چه باشد- بزرگتر است.

افزون بر اين، همان گونه كه بيمارى‌هاى جسمانى تا ريشه‌هاى آن از بين نرود درمان كامل نخواهد شد، در بيماريهاى روحانى همچون غيبت نيز بايد به سراغ‌