دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٧٥ - ١/ ٣ تسلطش بر داورى

پيامبر خدا دست به سينه من گذاشت و فرمود: «برو، كه خداوند، زبان تو را استوار خواهد داشت و دل تو را هدايت خواهد كرد».

از آن پس، هيچ گاه در داورىِ بين دو نفر در نماندم.

٥٦٦٧. امام على ٧: پيامبر خدا مرا به عنوان قاضى به يمن اعزام كرد. گفتم: اى پيامبر خدا! مرا، در حالى كه جوانم و از داورى چيزى نمى‌دانم، اعزام مى‌كنى؟

فرمود: «خداوند، قلب تو را هدايت خواهد كرد و زبان تو را استوار خواهد ساخت. هر گاه دو نفر متخاصم در برابرت نشستند، داورى مكن، مگر زمانى كه سخن فرد دوم را بشنوى، همان گونه كه سخن فرد اوّل را شنيدى؛ چون اين روش، داورى را برايت بهتر هموار مى‌كند».

از آن پس، همواره قاضى بودم (و يا گفت: از آن پس، هرگز در داورى، ترديد ننمودم).

١/ ٣

تسلّطش بر داورى‌

٥٦٦٨. امام على ٧: به خدا سوگند، اگر كرسى [داورى‌] برايم گذاشته شود، بين اهل تورات با توراتشان، در بين ترسايان با انجيلشان، در بين اهل زبور با زبورشان، و در بين اهل قرآن با قرآنشان، داورى خواهم كرد.