دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٥ - ٤/ ٢ شناخت كنه ذات خدا

انديشه‌اى سرگردان، باز مى‌گردد.

٥٠٣٥. امام على ٧: اوهام از رسيدن به كُنه او، و فهم‌ها از دربرگرفتنِ او، و ذهن‌ها از تصوّر او باز داشته شده‌اند.

٥٠٣٦. امام على ٧‌ خطاب به خداى عز و جل: ما كُنه عظمت تو را نمى‌شناسيم؛ فقط اين را مى‌دانيم كه زنده و پابرجايى، چُرت و خواب، تو را فرا نمى‌گيرد، هيچ نگاهى به تو نمى‌افتد، و هيچ چشمى تو را درك نمى‌كند.

٥٠٣٧. امام على ٧: سپاسْ خدايى را كه از آثار سلطنت و شكوهمندى كبريايش چيزهايى را آشكار ساخته كه ديدگان خِرد را از شگفتى‌هاى قدرتش متحيّر ساخته است، و انديشه جان‌ها را از شناخت حقيقت صفاتش باز داشته است.

٥٠٣٨. امام على ٧: راه‌هاى ژرف انديشه، در قدرت ملكوتى او متحيّر گشته‌اند، و همه تفسيرها، در دستيابى به دانشش، از هم گسيخته‌اند، و در برابر غيبِ پوشيده‌اش، پرده‌هايى از ناديدنى‌ها افكنده شده است كه بالاترين خِردهاى به كار رفته در كارهاى ظريف، در پايين‌ترين حدّ آن پرده‌ها، پريشان شده‌اند.

٥٠٣٩. امام على ٧‌ خطاب به خداى عز و جل: تو آن خدايى كه در خِردها جا نمى‌گيرى تا چگونگى‌ات در تيررسِ تفكّر خردها قرار گيرد، و نه در تأمّل خاطره‌ها مى‌گنجى تا محدود و دگرگونى‌پذير باشى.