و آنچه را حرام كرده، حرام دانيد. خدا رحمتتان كند! به تداوم عمل، تكيه كنيد. حرص را دور سازيد، تنبلى را از بين ببريد، مراقب امنيت و نگهبانى مُلك و زيبايىِ آن و بى‌تابى دل‌ها و روى آوردن درماندگى و غم به آنها باشيد.

به خدا سوگند، اصراركنندگان [بر گناه و سركشى‌] هلاك شدند، و هيچ پدرى براى نهان ماندن نزاد. بسا آرزومندى كه آرزوى چيزى كرده و [همان چيز،] او را هلاك ساخته‌است! و بسا مال و سلاحى كه‌براى خود آماده كرده‌اند، ولى جنگ‌افزار و تكيه‌گاه دشمن گشته است!

بار خدايا! سپاس و دوام سپاس، از آنِ توست، و فرمان روايى و كمال فرمان روايى، از آنِ توست.

خدايى جز او نيست. بردبارى او همه بردبارى‌ها را فرا گرفته، و حكم او راه بر همه حكم‌ها بسته، و علم او هر علمى را فرود آورده است. نگهتان داشته و پناهتان داده، و دوام سلامت را نصيبتان ساخته، و براى اطاعت كردن، راهنمايى‌تان كرده است، و به اسلام، هدايتتان نموده است. رحمتتان كرده، دعايتان را شنيده، اعمالتان را پاك گردانده و احوالتان را به سامان نموده است.

از خداوند براى شما دوام سلامت، كمال سعادت، نعمت‌هاى سرشار و شادى روزگار را درخواست مى‌كنم و سپاس، تنها از آنِ خداوند است.[١]

٥/ ٦

امام و فنّ شعر

٥٦٠١. أنساب الأشراف‌ به نقل از شَعبى: ابو بكر، شعر مى‌گفت و عمر، شعر مى‌گفت؛ ولى على ٧، شاعرترين در ميانِ اين سه نفر بود.

[١] ر. ك: تصنيف نهج البلاغة: ص ٩٩ كه خطبه بى‌نقطه ديگرى را نيز از على ٧ آورده است.

آقاى محمودى در نهج السعادة آورده است كه:« از خطبه‌هاى بى‌نقطه آن حضرت كه به بداهه فرموده است» و در آخر كلامش افزوده است:« متن خطبه شريف را از" الواحد الأحد" تا آخر خطبه، يعنى" والحمد للّه وحده"، از مجموعه ادبى علّامه محى الدين محمّد بن عبد القاهر فرزند شهرزورىِ موصلى از شخصيّت‌هاى قرن هشتم هجرى نقل كرده‌ام»، تا آن جا كه:« مجموعه‌اى از كتب اياصوفياست كه نسخه‌اى از آن، در كتاب خانه سليمانيّه در اسلامبول با شماره ثبت ٤٢٥٠ وجود دارد». به بحث آقاى محمودى مراجعه شود.