٥٠٥٤. امام على ٧: كسى كه از توصيف موجودِ داراى هيئت (پيكر) و ابزارها (اعضا) ناتوان است، از توصيف خالق آن، ناتوان‌تر، و از دست يافتن به او با شناخت ويژگى‌هاى آفريدگان، دورتر خواهد بود.

٥٠٥٥. امام على ٧: چگونه كسى كه از توصيف مخلوقى چون خودش ناتوان است، مى‌تواند خدايش را توصيف كند؟!

٥٠٥٦. امام على ٧: خردها را بر تعيين اوصاف خويش آگاه نساخته، و آنها را از شناخت بايسته خويش در پرده نگاه نداشته است.

٥٠٥٧. امام على ٧: هر كس خدا را وصف كند، برايش اندازه مشخّص كرده است، و هر كس برايش اندازه مشخّص كند، او را به شماره آورده است، و هر كس او را به شماره درآورَد، ازلى بودنش را نفى نموده است، و هر كس بگويد: «كجاست؟»، او را محدود و كرانمند ساخته است، و هر كس بگويد: «بر چيست؟»، جايى را تهى از او دانسته است، و هر كس بگويد: «در چه چيز است؟»، او را جزو چيزى قرار داده است.

٥٠٥٨. امام على ٧: كمالِ يگانه دانستن او، اخلاص براى اوست، و كمالِ اخلاص براى او، نفى صفات از اوست؛ چون هر صفتى گواه است كه آن [صفت‌]، غير از موصوف است، و هر موصوفى گواه است كه آن، غير از صفت است.

پس هر كس خدا را وصف كند، او را با چيزى قرين ساخته است، و هر كس او را با چيزى قرين سازد، او را دوگانه پنداشته است، و هر كس او را دوگانه بپندارد، او را جزء جزء دانسته است، و هر كس او را جزء جزء بداند، او را نشناخته است، و هر كس او را نشناسد، به او اشاره كرده [و براى او جهت قائل شده‌] است، و هر كس به او اشاره كند، براى او اندازه تعيين كرده است، و هر كس محدودش سازد، او را به شمارْ درآورده است، و هر كس بگويد: «در چيست؟»، او را جزو چيزى قرار داده است، و هر كس بگويد: «بر چه چيز است؟»، جايى را از [وجود] او تهى شمرده است.

٥٠٥٩. امام على ٧: هر كس توصيف خدا را بخواهد، او را نشناخته است، و هر كس او را به چيزى همانند بداند، از او در گذشته است، و هر كس [بخواهد] كنه او را بشناسد، در شناخت او به خطا رفته است.

هر كس بگويد: «كجاست؟»، او را [در جايى‌] ساكن دانسته است، و هر كس بگويد: «در چه چيز است؟»، او را جزو چيزى قرار داده است، و هر كس بگويد: «تا كجاست؟»، او را محدود ساخته است، و هر كس بگويد: «چرا هست؟»، براى او علّت‌جويى كرده است، و هر كس بگويد: «او چگونه است؟»، او را تشبيه كرده است، و هر كس بگويد: «از كِى هست؟»،