دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٢٤٧ - ٢/ ١٠ ١ هوسرانى
٥٤٠٤. امام على ٧: هر چيزى جز حكمتهاى نغز، ملالآور است.
٢/ ١٠
عوامل ويرانىِ روان
٢/ ١٠ -١
هوسرانى
٥٤٠٥. امام على ٧: هر كس به چيزى [از دنيا] عشق ورزد، ديدهاش را كور و دلش را بيمار ساخته است. چنين شخصى با چشمى بيمار مىنگرد و با گوشى ناشنوا مىشنود. به حتم، شهوتها پرده خِردش را دريدهاند، دنيا قلبش را ميرانده است، و نفسش شيفته دنيا گشته است.
٥٤٠٦. امام على ٧: نفس آدمى بر بد ادبى سرشته شده است، و هر بندهاى، مأمور به همراهىِ ادب شايسته است. نفس، طبق سرشت خود، در ميدان مخالفتْ گام برمىدارد، و بنده تلاش مىكند او را از خواستِ بد، برگرداند. هر گاه زمام نفس را رها كند، در فساد نفس، شريك شده است، و هر كس نفس خويش را در راه هوا (خواستهها) ى آن يارى رساند، با نفس خويش در قتل خويش، همدست شده است.
٥٤٠٧. امام على ٧: آفت نفس، شيفتگى به دنياست.
٥٤٠٨. امام على ٧: سر دسته آفتها، شيفته شدن به لذّتهاست.
٥٤٠٩. امام على ٧: خوشخدمتى به تن، دادن همه لذّتها و شهوتها و دستاوردها به آن