دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٧٧ - باب سوم آفرينش زمين و آماده سازى آن براى زندگى

آن‌گاه، بين فضا و زمين را فراخ گردانيد، و هوا را براى نفس كشيدن ساكنان زمين، آماده ساخت، و اهل زمين را با همه آنچه نيازِ آنان است، بيرون آورد، و سپس زمين‌هاى خشك را كه آب چشمه‌ها از سيراب‌سازى آنها ناتوان است و نهرْ بندى‌ها نتوانست آب را به آنها برساند، رها نساخت؛ بلكه براى آنها ابرها را ايجاد كرد تا بخش‌هاى مُرده زمين را زنده كند و گياهان آن را برويانَد.

و ابرِ آسمان را در پىِ پراكندگى و جدا افتادگىِ قطعه‌هاى آن، با هم سازگارى داد، به گونه‌اى كه آبِ درون آن به هم خورْد، و برق كرانه‌هاى آن درخشيد، و درخشش آن در ابرهاى سفيدِ متراكم و ابرهاى سياهِ انباشته، آرام نگرفت و از آن، بارانى تند فرو فرستاد؛ ابرى كه كناره‌هاى آن بر زمين رسيده، و باد جنوب، آب آن را دوشيده، و قطره‌هاى درشتش را از آن بيرون كشيده است.

هنگامى كه ابر، باران خود را فرو ريخت و بار گران خود را كه بر دوش داشت خالى كرد، با آن از زمين‌هاى خشك، گياه بيرون آورد، و از كوه‌هاى كم علف، علفْ سبز كرد، و زمين به آرايش مَرغزارهايش خندان گشت، و از پوشيدن جامه نرم گل‌هايش بر تن، و [نيز] از زيور شكوفه‌هاى تازه‌اش درخشش يافت، و اين همه را روزىِ مردم و روزىِ چارپايان قرار داد، و در آفاق زمين، راه‌ها گشود و براى روندگان در راه‌هاى آن، نشانه‌هايى برپا كرد.

آن‌گاه كه خداوند، زمينش را آماده ساخت و فرمانش را به اجرا گذاشت، آدم ٧ را كه برگزيده‌اى از آفريدگانش بود، برگزيد، و او را نخستينِ آفريدگان خود نمود و در فردوس خود، جاى داد و در آن‌جا خوراكش را مهيّا كرد، و درباره كارهايى كه‌