دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٩٩ - ٥/ ١٨ بىنياز

٥٢١٢. امام على ٧: خداوند، كسى را از خود، دور نمى‌كند، مگر آن كس كه رحمت [او] را نمى‌پذيرد و از مصونيت [او] فاصله مى‌گيرد.

٥٢١٣. امام على ٧: هيچ بخششى او را از باز پس‌گيرى [نعمت‌]، مانع نمى‌گردد، و هيچ خشمى او را از مهربانى باز نمى‌دارد، و هيچ رحمتى او را از كيفر دادن، غافل نمى‌سازد.

٥/ ١٨

بى‌نياز

٥٢١٤. امام على ٧: هر موجودى، در پيشگاه او فروتن است، و هر چيزى به او استوار است. او موجبِ بى‌نيازىِ هر نيازمند، و مايه عزّت هر ذليل است.

٥٢١٥. امام على ٧: [موجودات را] نه براى استحكام پادشاهى‌اش آفريد، و نه از ترس نابودى و نقصان آن، و نه براى يارى جستن عليه مخالفى دشمنى پيشه، يا همتايى زياده‌خواه، و يا شريكى ستيزه‌جو.

٥٢١٦. امام على ٧‌ خطاب به خداى عز و جل: آفريده‌ها را براى [رفع‌] تنهايى خويش نيافريدى، و آنان را براى سودوَرزى خود به كار نگرفتى.

٥٢١٧. امام على ٧‌ در حكمت‌هاى منسوب به ايشان: منزّه است يگانه‌اى كه جز او نيست! منزّه است جاودانى كه هرگز پايان نمى‌يابد! منزّه است قديمى كه آغازى براى او نيست! منزّه است آن بى‌نياز از هر چيز؛ آن كه هيچ يك از موجودات، از او بى‌نياز نيست!