دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ١٩٣ - ٤/ ٢ نسل آدم
٤/ ٢
نسل آدم
٥٣٢٣. امام على ٧ از سخنرانىاى كه در آن، خلقت آدم ٧ را توصيف كرده: اين [انسان]، همان است كه خدا او را در تاريكىِ زهدانها، و غلاف پردهها از نطفهاى پُر آفريد ... و آنگاه، دلى نگهدارنده، زبانى گوينده، و ديدگانى بيننده به او داد تا در حالى كه پند مىگيرد، بفهمد، و روى گردان از بدىها، باز ايستد. با اين همه، هنگامى كه رشدش به اعتدال رسيد و قامتش به حدّ لازم رسيد، از روى خودخواهى، از راه حق، روى گردان شد.
٥٣٢٤. امام على ٧: اى آفريده راستْقامت، و ايجاد شده و پرورشيافته در تاريكىِ زهدانها و پردههاى روى هم! از عصارهاى از گِل آغاز شدى، و در قرارگاه امن، تا زمان معلوم و مدّت عمرِ قسمتشده، قرار گرفتى. در زمان جنينى، در شكم مادرت مىجنبيدى. نه فراخوانى را مىتوانستى پاسخ گويى، و نه ندايى را مىشنيدى.
آنگاه از جايگاهت به دنيايى آورده شدى كه آن را نديده بودى، و راههاىِ سودبَرى را در آن، نمىشناختى. چه كسى تو را براى خوردن غذا از پستان مادر، راهنمايى كرد؟ و به هنگام نيازمندى، به آنچه درخواست كردى و اراده نمودى، آشنايت كرد؟
٥٣٢٥. امام على ٧: [اوست] آگاه بر رازهاى دلِ مخفى كنندگان رازها ... و جايگاه ريزش نطفه آميخته از پشت مردان.
٥٣٢٦. امام على ٧ درباره سخن خداى متعال: «و در خود شما نشانههاست. پس مگر نمىنگريد؟»: راه بول و غائط [، از آن نشانهها] است.