دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٨٧ - ٢/ ٥ حكم نيشگونگيرنده و فراركننده

اين داورى به پيامبر خدا رسيد. آن را تأييد كرد و مقرّر فرمود كه [در مواردمشابه‌] مطابق آن در اسلام داورى شود و گفت: «سپاس، خدايى را كه در بيان ما اهل بيت، كسى را قرار داد كه به سنّت و روش داوود ٧ در داورى، داورى مى‌كند».

٢/ ٥

حكم نيشگون‌گيرنده و فراركننده‌

٥٦٧٩. الإرشاد: داستان دخترى را پيش على ٧ به داورى آوردند كه دختر ديگرى را به بازى، روى دوش گرفته بود و بازى مى‌كرد و [در همان حال،] دختر ديگرى (سومى) از راه رسيده و دختر بردوش‌گيرنده را نيشگون گرفته بود و آن دختر، بالاپريده بود و در نتيجه، دخترى كه بر دوش وى سوار بود، بر زمين افتاده وگردنش‌شكسته و مرده بود.

امام ٧، يك سوم ديه را بر عهده نيشگون گيرنده و يك سوم آن را بر عهده آن كه [دختر را بر دوش گرفته و] بالا پريده بود، گذاشت و يك سوم باقى مانده را به‌خاطر آن كه دخترِ درگذشته، خود به قصد بازى بر دوش وى سوار شده بود، به‌حساب نياورد.

خبر اين [داورى‌] به پيامبر ٦ رسيد. آن را تأييد كرد و به درستى آن، گواهى داد.