جز خداى عز و جل باطل است و با زبانم به آنچه در دل دارم يعنى علم به يكتايى خدا اقرار مى‌كنم، و گواهى مى‌دهم كه پناهگاهى از (غضب) خدا، جز به سوى خدا نيست و نجات از شرّ هر شرورى و فتنه هر فتنه‌گرى، جز به وسيله خدا ممكن نيست.

در بار دوم كه مى‌گويد: «أشهد أن لا إله الّا اللّه»، معنايش اين است كه گواهى مى‌دهم هدايت كننده‌اى جز خداى يكتا نيست، و براى من، راهنمايى به سوى دين، جز خداى يكتا نيست، و خدا را گواه مى‌گيرم كه من شهادت مى‌دهم خدايى جز خداوند يكتا نيست، و همه ساكنان آسمان‌ها و زمين‌ها و آنچه در آنهاست، از جمله همه فرشتگان و انسان‌ها و هر چه كوه، درخت، جنبنده و حيوان وحشى و بلكه هر تَر و خشكى را كه هست، گواه مى‌گيرم كه من شهادت مى‌دهم آفريدگارى جز خداى يكتا نيست، و هيچ روزى‌دهنده، معبود، زيان‌رسان و سود رسان، برگيرنده و پخش‌كننده، دهنده و بازدارنده، خيرخواه، بَسنده، شفا دهنده، پيش دارنده و به تأخير اندازنده‌اى جز خداوند يكتا نيست. آفريدن و تدبير، از آنِ اوست و همه خيرها در دست اوست. فرخنده خدايى است پروردگار جهانيان!.

٥٠٧٥. امام على ٧‌ در يكى از سخنرانى‌هايش: اگر انديشه‌ات را در راه‌هاى گوناگون به كار گيرى تا به نهايت آن برسى، برهانْ جز به اين، راهنمايى‌ات نخواهد كرد كه آفريننده مورچه، همان آفريننده خرما بُن [با همه بلندى و ستبرى‌اش‌] است، به خاطر دقّتى كه جدا جدا در [آفرينش‌] هر چيز به كار رفته است، و تفاوت‌هاى دقيقى كه در آفرينش هر جاندار با جاندار ديگر نهفته است، و اين كه [براى خداوند] در كار آفرينش، ميان اجسام سخت و نرم، و سنگين و سبك، و قوى و ضعيف، هيچ فرقى نيست.

٥٠٧٦. امام على ٧: از آن جا كه براى اثبات آفريننده جهان، راهى جز خِرد نيست زيرا او حس نمى‌شود تا چشم و يا يكى از حواس، او را درك كند، اگر او يگانه نبود، بلكه دو و يا بيشتر بود، بايد خرد، چنان كه سازنده يگانه را اثبات مى‌كند، چندين سازنده را اثبات مى‌كرد، و اگر سازنده جهانْ دوتا بود، تدبير آنها با نظمى يكسان جارى نمى‌شد و احوال آن دو، با استوارى و تمامت سامان نمى‌يافت؛ زيرا اختلاف در انگيزه و رفتار، از دو نفر امرى خردپذير است.