دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥٩ - ٥/ ٣ دانا

٥٠٨٥. امام على ٧: زمانى كه پرورده‌اى نبود، او پروردگار بود؛ و زمانى كه هيچ معبودى نبود، او معبود بود، و زمانى كه هيچ چيزى نبود كه بر آن علم پيدا شود، او عالم بود.

٥٠٨٦. امام على ٧: [خداوند،] اشيا را به زمان‌هاى خودشان موكول كرد... و پيش از آغاز آفرينش، به آنها دانا بود.

٥٠٨٧. امام على ٧: علمش قبل از بودن اشيا، به آنها احاطه داشت، و بودن آنها چيزى بر دانشش نيفزود. علم وى به آن اشيا پيش از به وجود آوردن آنها، چون علمش به آنها پس از به وجود آوردنشان بود.

٥٠٨٨. امام على ٧: علم او به آنچه در آسمان‌هاى بالاست، چون علم او به آن چيزى است كه در زمين پايين است. او به همه چيز، داناست. صداها او را متحيّر نمى‌سازند، و گويش‌ها او را مشغول نمى‌كنند.

٥٠٨٩. امام على ٧: منزّه است آن كه سياهىِ تيره و تار، و شب آرام و پايدار، در زمين‌هاى پست و ناهموار و در قلّه‌هاى تيره‌رنگِ به هم نزديك و زنجير وار، بر وى پوشيده نيست، و غرّشى كه رعد در كرانه آسمانْ پديد مى‌آورَد، و برقى كه از ابر مى‌جهد و پراكنده مى‌شود، و برگى كه با وزش بادهاى جهنده و سقوط ستارگان و ريزش باران از آسمان فرو مى‌افتد، بر او پوشيده نيست.

اوست كه جاى افتادن هر قطره و جاى قرار گرفتن آن، و جايى كه موران، دانه برمى‌دارند و مسيرى كه آن را مى‌بَرند، و مقدار غذايى كه پشه را كفايت مى‌كند، و آنچه را كه مادينگان در شكم خود دارند، همه را مى‌داند.