دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٨٩ - ٤/ ١ آدم، ابو البشر

باب چهارم: آفرينش انسان‌

٤/ ١ آدم، ابو البشر

٥٣٢٠. امام على ٧‌ در توصيف آفرينش آدم ٧: آن‌گاه، خداى عز و جل، از قسمت‌هاى درشت و نرم و شيرين و شور زمين، خاكى را گِرد آورد و بر آن آب ريخت تا خالص شد و با رطوبت آميخت تا چسبناك گرديد و از آن، صورتى سرشت داراى انحنا، كشيدگى، بند و پيوند و مَفاصلْ، و آن را خشك كرد تا خود را گرفت، و محكمش كرد تا چون سفال گرديد، تا هنگامى مشخّص و زمانى معلوم.

آن‌گاه، از روح خود در آن دميد. سپس آن را در شكل انسانى درآورد، داراى ذهنى كه جولان دهد، و فكرى كه با آن تصرّف كند، و اندام‌هايى كه به كارشان گيرد، و ابزارى كه به حركتش درآورد، و شناختى كه با آن، بين حق و باطل، چشيدنى‌ها، بوييدنى‌ها، رنگ‌ها و اجناسْ فرق بگذارد، و آن انسان را به سرشت رنگ‌هاى گوناگون، و همگونى‌هاى هم‌آهنگ، ضدهاى برابر هم، و طبيعت‌هاى مخالف يكديگر، از قبيل: گرمى و سردى، و ترى و خشكى، عجين كرد.

سپس خداى سبحان، از فرشتگان خواست تا امانتى را كه نزد آنان است، ادا كنند، و پيمانى را كه به آنان سفارش كرده بود، به جاى آورند، كه به سجده بر او تن دهند و در بزرگداشتش فروتن باشند. پس فرمود: «بر آدم، سجده كنيد. پس جز ابليس، [همه‌] به سجده درافتادند».