دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٧٩ - ٥/ ١٢ اول و آخر

٥١٥٢. امام على ٧‌ خطاب به خداوند عز و جل: تو ... استوارى هستى كه زوالى براى تو نيست.

٥/ ١١ زنده‌

٥١٥٣. امام على ٧: او، زندگى هر چيز، و نور هر چيز است. منزّه است و از آنچه مى‌گويند، بسيار برتر. با زندگى او دل‌هايشان زنده است، و با نور او به شناختش راه يافته‌اند.

٥/ ١٢ اوّل و آخر

٥١٥٤. امام على ٧: [خداوند،] نخستى است كه پيش از او چيزى نبود، و آخرى است كه پايانى ندارد.

٥١٥٥. امام على ٧: [خداوند،] اوّلى است كه پايانى ندارد تا به آن‌جا منتهى شود، و انجامى ندارد تا در آن‌جا پايان پذيرد.

٥١٥٦. امام على ٧: [خداوند،] نخستى است كه برايش قبلى نبوده تا چيزى قبل از آن باشد، و آخرى است كه بَعدى براى او نيست تا چيزى بعد از او باشد.

٥١٥٧. امام على ٧: زمان‌ها همراه او نيستند و ابزارها او را يارى نمى‌كنند. بودنش بر وقت‌ها پيشى گرفته است، و وجودش بر عدم، و ازلى بودنش بر آغاز!... تعبير «از فلان زمان بود»، نفى «هميشگى بودنِ» اوست و تعبير «قَدْ»، نقض «ازلى بودنِ» او.

٥١٥٨. امام على ٧: وقت و زمانى بر او پيشى نگرفته است.