دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٩٥ - ٥/ ١٧ بخشنده مهربان

٥٢٠١. امام على ٧: فرمان او، سرنوشت و حكمت است و خشنودى او، امان و رحمت. به دانش، حكم مى‌كند و از سرِ بردبارى، مى‌گذرد.

٥٢٠٢. امام على ٧: موجودات را در اجناسى كه از نظر حد و اندازه و غريزه‌ها و هيئت‌ها گوناگون بودند، تفكيك كرد؛ پديده‌هايى كه آفرينشِ آنها را استوار ساخت. آنها را بنا بر آنچه اراده كرده بود، سرشت و پديد آورْد.

٥٢٠٣. امام على ٧: [خداوند عز و جل‌] از ملكوت قدرتش و شگفتى‌هايى كه آثار حكمتش بدانها گوياست، چيزهايى به ما نشان داد... كه ما را به ضرورت وجود برهان بر شناختش راهنما شد. پس شگفتى‌هاى آنچه از آثار خلقت و نشان‌هاى حكمتش آفريده، آشكار شد، و هر آنچه آفريد، حجّت و دليل بر او گشت.

٥/ ١٧ بخشنده مهربان‌

٥٢٠٤. امام على ٧: [خداى‌] بخشنده‌اى است كه با روزىِ فراخ، به ما مهربانى مى‌كند؛ آن كه در دين و دنيا و آخرتمان، با ما رحيم و مهربان است.

٥٢٠٥. امام على ٧‌ در نامه‌اش به قيصر: امّا پرسش تو درباره «رحمان»؛ او ياور هر كسى است كه به وى ايمان آورده است، و «رحمان»، نامى است كه جز خداوند عز و جل كسى بدان ناميده نشده است.

و امّا «رحيم»؛ او به آن كه نافرمانى كرد و توبه نمود و ايمان آوَرْد و عمل نيك انجام داد، مهربان است.

٥٢٠٦. امام على ٧: [او] نسبت به كسى كه به سايه‌اش پناه آورَد و به ريسمانش چنگ زند، خوبى كننده و مهربان است.