دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٧٥ - باب سوم آفرينش زمين و آماده سازى آن براى زندگى

امواج خروشان و ژرفاى درياهاى پُر آب فرو بُرد؛ درياهايى كه امواج آن به هم مى‌خورْد، و موج‌هاى بلند آن در بر هم خوردن، يكديگر را از بين مى‌بردند، چون شتران مستِ فريادگر و كف بر دهان.

سركشى آب‌هاى متلاطم، از سنگينى زمينْ رام شد، و در برخورد با سينه زمين، هيجانِ به هم خوردنش فرو نشست، و با غلتيدن در خود، خوار و فرودست شد و آن‌گاه، پس از خروشِ موج‌هايش رام و آرام گشت و به بندِ خوارى، فرمانبر و اسير شد، و زمين، در برخورد موج‌هاى آب، گسترده شد، و موج‌ها از خودبينى و فخرفروشى و سركشى و بلندپروازى و گردَن فَرازى، به فروكشى جريانْ روى آوردند و پس از جوشش، آرام گرفتند، و بعد از گردن فرازى، ساكن شدند و ثبات يافتند.

آن‌گاه كه جوشش آب در گوشه و كنار زمين، آرام گرفت و كوه‌هاى بلند و سر به فلك كشيده را، بر دوش زمين بر افراشت، چشمه‌هاى آب را از فراز كوه‌هايش جارى ساخت، و آنها را در زمين‌هاى هموار و دره‌ها روان كرد، و با سنگ‌هاى بزرگ صخره‌ها و كوه‌هاى بلند، حركت زمين را نظم بخشيد، و به خاطر فرو رفتن كوه‌ها در جاى‌جاى آن و جاى گرفتن در سوراخ‌هاى آن و سوار شدن بر گُرده زمين‌هاى هموار و تپّه‌ها، زمينْ آرام گرفت.