دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٧٧ - ١/ ٣ تسلطش بر داورى

٥٦٦٩. امام على ٧: اگر كرسى داورى برايم گذاشته شود، بين اهل تورات با توراتشان، بين اهل انجيل با انجيلشان، بين اهل زبور با زبورشان، و بين اهل قرآن با قرآنشان، داورى خواهم كرد، به گونه‌اى كه هر كدام از اين كتاب‌ها بدرخشد و بگويد: پروردگارا! على، به روشِ تو داورى كرد.

٥٦٧٠. امام صادق ٧: على ٧ مى‌فرمود: «اگر دو نفر براى داورى پيش من بيايند و من بين آنان داورى كنم، آن گاه، آن دو چندين سالْ صبر كنند و سپس بار ديگر براى همان مورد، پيش من بيايند، بين آنان، همان‌گونه داورى خواهم كرد؛ چون [اصول‌] داورى، هيچ‌گاه تغيير نمى‌كند و از بين نمى‌رود».

٥٦٧١. امام باقر ٧: حق و درستى، نزد هيچ يك از مردم نيست و هيچ كدام از مردم به حقْ داورى نمى‌كند، مگر بر پايه آنچه از ما اهل بيتْ صادر شده است. و هر گاه كارها نزد آنان اختلافى شود، اشتباهْ از آنان و [نظر] درست از على ٧ است.

٥٦٧٢. امام باقر ٧: چيزى از حق و درستى، نزد هيچ كس نيست و هيچ يك از مردمْ داورى نمى‌كنند كه در آن به حقْ دست يابند، مگر آن كه كليد آن، على ٧ است و هر گاه كارها بر آنان مشتبه شود، [نظر] اشتباهْ از آنان است و [نظر] درست، از وى.

٥٦٧٣. امام باقر ٧: هيچ يك از مردم به حق و عدالتْ داورى نمى‌كنند، مگر آن كه كليد آن‌