منهاج البراعة في شرح نهج البلاغة - هاشمى خويى، ميرزا حبيب الله - الصفحة ٣٦٢ - المعنى

مرگ اگر مرد است گو نزد من آى‌

تا در آغوشش بگيرم تنگ تنگ‌

من از او ملكى ستانم جاودان‌

او زمن دلقى بگيرد رنگ رنگ‌

چون بلال از ضعف شد همچون هلال‌

رنگ مرگ افتاد بر روى بلال‌

جفت او ديدش بگفتا وا حرب‌

پس بلالش گفت نى نى وا طرب‌

تا كنون اندر حرب بودم ز زيست‌

تو چه دانى مرگ چه عيشست و چيست‌

اين همى گفت و رخش در عين گفت‌

نرگس و گلبرگ و لاله مى‌شكفت‌

تاب رو و چشم پر أنوار او

مى گواهى داد بر گفتار او

گفت جفتش الفراق اى خوش خصال‌

گفت نى نى الوصالست الوصال‌

گفت جفت امشب غريبى مى‌روى‌

از تبار و خويش غائب مى‌شوى‌

گفت نى نى بلكه امشب جان من‌

مى‌رسد خوش از غريبى در وطن‌

گفت اى جان و دلم وا حسرتا

گفت نى نى جان من يا دولتا

گفت آن رويت كجا بينيم ما

گفت اندر حلقه خاص خدا

گفت ويران گشت اين خانه دريغ‌

گفت اندر مه نگر منگر بميغ‌

كرد ويران تا كند معمورتر

قوم أنبه بود و خانه مختصر

انبيا را تنگ آمد اين جهان‌

چون شهان رفتند اندر لا مكان‌