منهاج البراعة في شرح نهج البلاغة - هاشمى خويى، ميرزا حبيب الله - الصفحة ١١٣ - تذييل

پس بگفت آن نو مسلمان وليّ‌

از سر مستىّ و لذّت با عليّ‌

كه بفرما يا أمير المؤمنين‌

تا بجنبد جان بتن همچون جنين‌

باز گو اى باز پر افروخته‌

با شه و با ساعدش آموخته‌

باز گو اى باز عنقا گير شاه‌

اى سپاه اشكن بخود نى با سپاه‌

امّت وحدى يكىّ و صد هزار

باز گو اى بنده بازت را شكار

در محلّ قهر اين رحمت ز چيست‌

اژدها را دست دادن كار كيست‌

گفت من تيغ از پى حق مى‌زنم‌

بنده حقّم نه مأمور تنم‌

شير حقّم نيستم شير هوا

فعل من بر دين من باشد گوا

من چو تيغم و آن زننده آفتاب‌

ما رميت إذ رميت در حراب‌

رخت خود را من زره برداشتم‌

غير حق را من عدم انگاشتم‌

گفت أمير المؤمنين با آن جوان‌

كه بهنگام نبرد اى پهلوان‌

چون خدو انداختى بر روى من‌

نفس جنبيد و تبه شد خوى من‌

نيم بهر حق شد و نيمى هوا

شركت اندر كار حق نبود روا

گفت من تخم جفا مى‌كاشتم‌

من ترا نوعى دگر پنداشتم‌

تو ترازوى أحد خود بوده‌اى‌

بل زبانه هر ترازو بوده‌اى‌

من غلام آن چراغ شمع خو

كه چراغت روشنى پذيرفت ازو

عرضه كن بر من شهادت را كه من‌

مر تو را ديدم سرافراز ز من‌

قرب پنجه كس ز خويش و قوم او

عاشقانه سوى دين كردند رو

او بتيغ حلم چندين خلق را

وا خريد از تيغ چندين حلق را

تيغ حلم از تيغ آهن تيز تر

بل ز صد لشكر ظفر انگيزتر