منهاج البراعة في شرح نهج البلاغة - هاشمى خويى، ميرزا حبيب الله - الصفحة ١١٢ - تذييل

در زمان انداخت شمشير آن علي‌

كرد او أندر غزايش كاهلى‌

گشت حيران آن مبارز زين عمل‌

از نمودن عفو و رحم بى‌محل‌

گفت بر من تيغ تيز افراشتى‌

از چه افكندى مرا بگذاشتى‌

آن چه ديدى بهتر از پيكار من‌

تا شدى تو سست در آشكار من‌

آن چه ديدى كه چنين خشمت نشست‌

تا چنين برقي نمود و باز جست‌

آن چه ديدى كه مرا زان عكس ديد

در دل و جان شعله‌اى آمد پديد

آن چه ديدى بهتر از كون و مكان‌

كه به از جان بود و بخشيديم جان‌

در شجاعت شير ربّانيستى‌

در مروّت خود ندانم كيستى‌

در مروّت ابر موسايى به تيه‌

كامد از وى خوان و نان بى‌شبيه‌

اى علي كه جمله عقل و ديده‌اى‌

شمّه‌اى وا گو از آن چه ديده‌اى‌

تيغ علمت جان ما را چاك كرد

آب علمت خاك ما را پاك كرد

باز گو دانم كه اين اسرار هوست‌

ز ان كه بى‌شمشير كشتن كار اوست‌

باز گو اى باز عرش خوش شكار

تا چه ديدى اين زمان از كردگار

چشم تو ادراك غيب آموخته‌

چشمهاى حاضران بر دوخته‌

راز بگشا اى عليّ مرتضى‌

اى پس از سوء القضا حسن القضا

يا تو واگو آنچه عقلت يافته است‌

يا بگويم آنچه بر من تافته است‌

از تو بر من تافت چون دارى نهان‌

مى‌فشانى نور چون مه بى‌زبان‌

ليك اگر در گفت آيد قرص ماه‌

شب روان را زودتر آرد براه‌

از غلط ايمن شوند و از ذهول‌

بانگ مه غالب شود بر بانگ غول‌

ماه بى‌گفتن چو باشد رهنما

چون بگويد شد ضيا اندر ضيا

چون تو بابى آن مدينه علم را

چون شعاعى آفتاب حلم را

باز باش اى باب بر جوياى باب‌

تا رسند از تو قشور اندر لباب‌

باز باش اى باب رحمت تا ابد

بارگاه ما له كفوا أحد