عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٥٧٢ - ٥٥٧ - ابن سكيت و فداكاريش در راه اعلاى حق

دو پسرم نزد تو عزيزترند يا حسن و حسين ٨؟

ابن سكيت با توجه به قوت ايمان و قدرت تقوا و اين كه مجلس جاى اظهار حق و كوبيدن باطل است فرياد زد:

به خدا قسم، قنبر خادم على بن ابى طالب بهتر از تو و دو فرزند تو معتز و مؤيد است!! اين جواب جانانه و به موقع همانند پتكى بود كه بر سر متوكل و دستگاه بنى‌عباس فرود آمد، متوكل پست و متكبر فرياد زد: بياييد و زبانش را از پس گردنش بيرون بكشيد، غلامان متوكل مرتكب آن جنايت عظيم شدند و آن مرد بزرگ در راه اظهار حق به ملكوت اعلا پيوست.

ممكن است بعضى گفته باشند، يا بگويند كه اينجا جاى تقيه بود و لازم بود ابن‌سكيت براى حفظ جانش از اظهار حق خوددارى كند.

عالم بزرگ ملا محمد تقى مجلسى رحمه الله در جواب اينان مى‌گويد:

اين‌گونه مردان بزرگ، مسئله تقيه و وجوب آن را خيلى خوب مى‌دانستند، ولى در اين‌گونه موارد آن چنان در برابر باطل به غضب مى‌آمدند كه گويى اختيار از كفشان مى‌رفت و تحمل شنيدن اباطيل مردم پست را عليه حق از دست مى‌دادند و در حاليكه مى‌دانستند دفاع آنان از حق منجر به شهادت آنان مى‌شود، اقدام به بيان حق مى‌نمودند چنان كه ابن‌سكيت اقدام كرد.

كتاب گرانقدر «روضات الجنات» از شهيد ثانى آن فقيه بزرگ نقل مى‌كند:

خود را در راه خدا به اختيار در معرض كشته شدن قرار دادن، در حالى كه اين قتل سبب سربلندى و عزت اسلام باشد از برنامه‌هاى نيكوست.

آنجا كه دين و اصول آن در معرض خطر است، يا آنجا كه مقاومت انسان سبب تداوم فرهنگ حق و كرامت اسلام است جاى تقيه نيست، بلكه جاى امر به معروف و نهى از منكر و ترك صلح و سازش است، در اين زمينه روايت مهمى وارد شده به اين مضمون: