عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٥٨١ - ٥٦٧ - داستانى جالب

عده‌اى گفتند:

اگر امروز دست از آنان برداريم وارد محيط حرم مى‌شوند ديگر نمى‌توان متعرض آن‌ها شد، سرانجام شجاعانه به آنان حمله بردند و عمرو بن حضرمى را كشته و قافله او را با دو اسير به محضر رسول خدا آوردند.

پيامبر الهى به آنان فرمود:

من به شما دستور نداده بودم كه در ماه‌هاى حرام نبرد نكنيد؟

آن گاه از دخالت در غنايم خوددارى فرمود، مجاهدان ناراحت شدند و مؤمنان به سرزنش آنان پرداختند، مشركان نيز زبان به طعن گشودند كه محمد ٦ جنگ و خونريزى و اسارت را در ماه‌هاى حرام حلال شمرده آيه نازل شد كه:

از تو درباره جنگ كردن در ماه حرام مى‌پرسند، بگو: جنگ در آن گناه بزرگى است، ولى جلوگيرى از راه خدا و گرايش مردم به فرهنگ حق و كفر ورزيدن نسبت به الله و هتك احترام مسجدالحرام و اخراج ساكنان آن در پيشگاه خدا مهم‌تر از آن است و ايجاد فتنه حتى از قتل بالاتر است. مشركان پيوسته با شما مى‌جنگند، تا اگر بتوانند شما را از آيين خود برگردانند ولى كسى كه از دين حق برگردد و در حال كفر بميرد، تمام اعمال نيك او در دنيا و آخرت بر باد مى‌رود و آنان اهل جهنم‌اند و هميشه در آن خواهند بود.

پس از اين كه آيه مفصل بالا نازل شد عبدالله بن جحش و همراهانش گفتند: ما براى درك ثواب، در اين راه جهاد كرده‌ايم و از رسول خدا ٦ پرسيدند: آيا اجر مجاهدان را دارند يا نه؟ آيه شريفه‌ [إن الذين آمنوا و الذين هاجروا] نازل شد.

راستى سر و كار گنهكاران با چه وجود مبارك و مقدس و غفور و ودود و كريم و رحيمى است! چه اندازه بى‌انصافى مى‌خواهد كه انسان براى جبران گناهانش به درگاه رحمت او بازنگردد!![١]

[١] - عرفان اسلامى: ١٢/ ٦٥.