عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٤٠٠ - ٣٧٠ - عارف عاشق، حكيم بزرگ حاج ملا هادى سبزوارى

شرح حال حاجى را دو فرزندش آقا محمد اسماعيل و آقا عبدالقيوم و عيال كرمانيش چنين بازگو كرده‌اند:

مرحوم حاجى هر شب در زمستان و تابستان و بهار و پاييز ثلث آخر شب را بيدار بودند و در تاريكى عبادت مى‌نمودند تا اول طلوع آفتاب. دو ساعت از روز گذشته به مدرسه تشريف مى‌بردند و چهار ساعت تمام در مدرسه بودند، بعد به خانه مراجعت كرده ناهار مى‌خوردند، ناهار ايشان معمولا يك قرص نان بود كه معمولا يك سير بيشتر از آن نمى‌خوردند، يك كاسه دوغ كمرنگ كه خودشان در وصف آن مى‌فرمودند دوغ آسمان گون، يعنى دوغى كه از كمى ماست به رنگ كبود آسمانى باشد.

شب بعد از سه ساعت عبادت در تاريكى شام ميل مى‌كردند، شام آن جناب مقدارى برنج و اسفناج بود، بعد از كمى راه رفتن در يك بستر ناراحتى كه غالبا تشك نداشت مى‌خوابيدند و متكاى غير نرمى از پنبه يا پشم زير سر مى‌گذاشتند.

لباس مرحوم حاجى چند سال يك عباى سياه مازندرانى بود و يك قباى قدك سبز رنگى كه به قدرى آن را شسته بودند كه آرنج‌هاى قبا پاره شده و چندين وصله برداشته بود.

در زمستان قباى برك شكرى رنگ و شلوار برك مى‌پوشيدند، كتابخانه‌اى نداشتند، كتاب ايشان منحصر به چند جلد كتاب بود!

معاشش از اين راه بود: يك روز از قنات عميد آباد داشتند و يك شبانه روز در قنات قصبه و باغى كه در بيرون پشت ارك واقع است كه سالى چهل تومان فايده و حاصل باغ‌