عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٦ - ٢٧ - خدا و گنهكاران پشيمان

هركسى از بهر يك چيزى گريست‌

اى شعيب اين گريه‌هايت بهر چيست‌

گر زبيم دوزخ است و آن جحيم‌

ما در دوزخ به تو بربسته‌ايم‌

آتش دوزخ بود بر تو حرام‌

هم‌چو آن جنت به كفار لئام‌[١]

ور بود اين گريه‌ات بهر بهشت‌

شوق وصل حوريان خوش سرشت‌

ما بهشت از بهر تو آماده‌ايم‌

حوريان را زيب و زينت داده‌ايم‌

حوريان از بهر تو در روز و شب‌

چشم بر راهند و دل‌ها در طرب‌

اين بهشت اين حور اين تو اى شعيب‌

هر زمان خواهى برو بى‌منع و ريب‌

چون شعيب از عالم غيب اين شنيد

از دل پر درد آهى بركشيد

كاى خدا آرام جان مستهام‌[٢]

من كه و دوزخ چه و جنت كدام‌

چيست دوزخ تا از آن ترسان شوم‌

تا زبيم تف آن گريان شوم‌

من خود اندر آتش استم سالها

اندر آتش كرده‌ام نشو و نما

من كه عمرى شد در اين آتش خوشم‌

كى زدوزخ روى درهم مى‌كشم‌[٣]