عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٣٥ - ٢٦ - گريه شعيب

گريه كرد از بس شعيب تاجدار

روزهاى روشن و شبهاى تار

هر دو چشمش كور و نابينا نشست‌

باز دادش چشم سلطان الست‌

آن كه او را ديده از آغاز داد

كور چون شد باز چشمش باز داد

داد چشمش هين به عبرت كن نظر

باز بايد ديده عبرت نگر

باز گاه و بيگه و شام و سحر

اين قدر بگريست كافتاد از نظر

كور شد باز آن دو چشم پاك بين‌

باز دادش چشم آن چشم آفرين‌

بار سيم گريه‌هاى زار زار

كرد اندر شهر و دشت و كوهسار

روز و شب بگريست تا بار دگر

كور شد نورش نماند اندر بصر

كور گشت و گريه او كم نشد

ساعتى بى‌سوز و بى‌ماتم نشد

شامها در گريه‌هاى هاى هاى‌

روزها در ناله‌هاى واى واى‌

اين قدر بگريست تا طير و وحوش‌

آمدند از گريه‌اش اندر خروش‌

تا شبى او را ندايى شد زغيب‌

تا به كى مى‌گريى آخر اى شعيب‌

گريه تو خلق را گريان كند

سوز جان مر جسم را سوزان كند

تو چو جانى و رعيت جسم تو

تو چو معنى اين خلايق اسم تو