عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢٥٦ - ٢٥٠ - عظمت ملكوت

پيامبر ٦ مى‌افتد، آيا شما نديده‌ايد هرگاه كسى چشمش به محبوبى كه سال‌ها او را نديده بيفتد بى‌اختيار گريه مى‌كند[١].

٢٤٩- با او مدارا كن‌

در «كشف الغمة» از حضرت باقر ٧ روايت شده كه فرمود:

حرام است روحى از جسدى مفارقت كند تا آن كه پنج تن آل عبا، محمد و على و فاطمه و حسن و حسين : را نبيند، اگر محتضر از دوستان آن‌ها باشد به ملك‌الموت مى‌گويند با او مدارا كن كه از مواليان ماست و اگر از دشمنان باشد مى‌گويند به او در قبض روح سخت‌گيرى كن![٢]

٢٥٠- عظمت ملكوت‌

در آسمان ملكى است به نام حزقائيل داراى هيجده هزار بال پر قدرت، ما بين هر بال او تا بال ديگر پانصد سال راه ملكوتى است.

روزى به خاطرش گذشت آيا در فوق عرش چيزى هست، خداوند قادر بال‌هاى او را دو چندان كرد و به او امر به پرواز فرمود، آن ملك راه پريدن گرفت بيست هزار سال به سال‌هاى ملكوتى پريد بجايى نرسيد، باز بال‌ها و قدرت او مضاعف شد و به امر حق به پريدن ادامه داد، سى هزار سال ملكوتى ديگر پريد ولى به سر يك ستون از ستون‌هاى بى‌شمار عرش نرسيد، خداوند عالم به او وحى كرد اگر تا قيامت دنبال پريدن خود را ادامه دهى به آخر يك قائمه عرش نخواهى رسيد، ناگهان ملك فرياد زد:

[١] - عرفان اسلامى: ٦/ ١٠٨.

[٢] - عرفان اسلامى: ٦/ ١٠٨.