عرفان اسلامى تفسير مصباح الشريعه و مفتاح الحقيقه - انصاريان، حسين - الصفحة ٢١٨ - ٢٠٨ - حضرت ابراهيم

خداست، باك ندارم؛ زيرا او حافظ و نگهبان من و كودك من است.

ابراهيم بازگشت و فراق فرزند- كه تنها چراغ زندگى او بود- قلبش را سخت مى‌فشرد، اما ايمان به خداوند او را از آن منطقه با كمال اطمينان دور مى‌ساخت و در حالى كه مركب به جلو مى‌راند، دست به سوى حق برداشت و فرمود:

[ربنا إني أسكنت من ذريتي بواد غير ذي زرع عند بيتك المحرم ربنا ليقيموا الصلاة]:

پروردگارا! من برخى از فرزندانم را در دره‌اى بى‌كشت و زرع نزد خانه محترمت سكونت دادم؛ پروردگارا! براى اين‌كه نماز را بر پا دارند.

و نيز حضرت ابراهيم به حضرت حق عرضه داشت:

[رب اجعلني مقيم الصلاة و من ذريتي ربنا و تقبل دعاء].

پروردگارا! مرا بر پادارنده نماز قرار ده، و نيز از فرزندانم [برپادارندگان نماز قرار ده‌].