قائم اهل بيت ظهور كند، او را به اسم او و اسم پدر او ندا مى‌كنند. پس به او اين نوشته داده مى‌شود و به او گفته مى‌شود كه اين نوشته عهدنامه را بگير كه تو با ما در دار دنيا عهد كرده‌اى و اين است گفته خداى تعالى كه فرموده‌اند: إِلَّا مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْمنِ عَهْداً «و عذاب كرده مى‌شود در آخرت مگر كسى كه فرا گرفته باشد نزد خداى تعالى عهدى را» يعنى مگر كسى كه اقرار به وحدانيّت خدا و پيروى پيغمبران و پيشوايان خود كرده باشد و بايد كه اين دعا را با طهارت بخوانى و دعا اين است:

خداوندا اى خداى همه پرستيده‌شدگان اى يكتا اى يگانه اى بعدتر از همه پسينيان اى غلبه‌كننده بر همه خشمناكان اى بلند مرتبه اى بزرگ توئى بلندتر از همه چيز بلند مرتبه تو بالاتر از هر بلندى اين است اى سيّد من، پيمان و اعتقاد من و توئى برآورنده وعده مرا پس صله و جايز بده اى مولاى من پيمان مرا و برآور وعده مرا ايمان آورده‌ام من به تو و سؤال مى‌كنم ترا به حقّ نام عربى تو[١] و به حقّ نام فارسى تو و به حقّ نام تو در لهجه يهود و به حقّ نام تو در لغت نصارى و به حقّ نام رومى تو و به حقّ نام هندى تو و ثابت گردان شناخت خود را به سبب بخشش و عطيه‌اى كه كرده‌اى آن را در روز اوّل خلقت پس بدرستى كه توئى آن خدا كه ديده نمى‌شود و توئى به جايگاه ديده‌بانى بلندتر از همه جايها و نزديكى مى‌جويم بسوى تو بوسيله پيغمبر تو كه مى‌ترساند خلايق را از عقوبت تو رحمت فرستد خدا بر او و بر آل او و بوسيله على بن ابى طالب كه پيشواى مؤمنان است رحمتهاى خدا باد بر او كه راهنماست و بوسيله امام حسن ستوده و امام حسين شهيد گرديده كه دو قطعه و نواده پيغمبر تواند و بوسيله حضرت فاطمه كه منقطع‌[٢] است از دنيا و از اهل آن و بوسيله على پسر امام حسين كه زينت همه عبادت‌كنندگان و صاحب پينه‌ها[٣] است مواضع سجود او و بوسيله امام محمد پسر على كه جمع‌كننده و شكافنده است علم ترا و بوسيله امام جعفر پسر محمّد كه راستگوى است كه تصديق نموده است به پيمان تو و به روز وعده جزاء تو و بوسيله امام موسى پسر امام جعفر كه باز دارنده نفس خود است از خواهشها و بپاى دارنده پيمان توست و بوسيله امام على پسر موسى خوشنود كه راضى است به فرمان تو و بوسيله محمّد تقىّ پسر على كه دانا و با فضيلت و پسنديده در ميان مؤمنان است و بوسيله امام على نقىّ پسر محمّد كه با كمال امانت و معتمد

[١] -حجاب در اصل پرده است كه حايل و مانع از ديدن چيزى شود و كنايه است از هر چيزى كه شخصى را نگاه دارد و مانع از رسيدن ضرر دشمن به او گردد و در اين مقام مراد نام خداى تعالى است كه نگاه مى‌دارد كسى را كه متوسل به آن شود و ضرر دشمن و بلاها را از آن منع مى‌كند. و اللَّه يعلم

[٢] -يا آنكه منقطع است از ساير زنان در اوصاف، يا آنكه منقطع است از معصيت و گناه، يا آنكه منقطع است از حيض. و اللَّه يعلم

[٣] -در حديث وارد شده كه حضرت امام زين العابدين در هر سال يك مرتبه پينه‌هائى را مى‌بريدند كه از بسيارى عبادت در پيشانى و كف دستها و زانوهاى مبارك ايشان بهم رسيده بود. و اللَّه يعلم