ترجمه مهج الدعوات و منهج العبادات سيد بن طاووس - طبسي، محمد تقي - الصفحة ٥٠٥ - ادعيه فرج و عافيت
است آسمانها و زمينى را و داناى پنهان و حاضر است در حالى كه بر ملّت[١] ابراهيم و طريقه واضح اوست و در حالى كه بر دين محمّد و بر راه قرار داده اوست و بر دوستدارى علىّ بن ابى طالب ٧ و بر اقرار به امامت اوست و بر طريقه وصىهاى پيغمبر و دوستداران خداست كه برگزيدگان از اولاد آن حضرتند و مخصوصند به امامت و پيشوائى و به پاك بودن از گناهان و عيبها و مخصوصند به وصى بودن براى پيغمبر و به دانائى و به ناميده شدن به دو قطعه پيغمبر[٢] كه امام حسن و امام حسيناند و دو پيشوا و برگزيده جوانان اهل بهشتاند همه و به ناميده شدن به على پسر امام حسين كه سيّد و برگزيده عبادتكنندگان است و به محمّد پسر على كه جامع علم پيشينيان [شرع] است و به جعفر پسر محمّد كه راست گفتار است از جانب پروردگار عالميان و به موسى پسر جعفر كه بنده صالح خداست و به على پسر موسى كه خوشنود است[٣] و از جمله پسنديدهشدگان و به محمد پسر على كه پرهيزگار و از جمله پرهيزكاران است و به على پسر محمّد كه پاك و از جمله پاكيزگان است و به حسن پسر على كه راهنما و از جمله راهيافتهشدگان و به پسر امام حسن كه صاحب بركت و از جمله مباركان است و در حالى كه آن كس بر طريقهاى ايشان[٤] و بر راهها و بر احكام ايشان و بر طرز ايشان و بر طريقه ايشان و بر فرمان ايشان و در پرهيزكارى ايشان و بر رويّه ايشان و بر روش ايشان و بر كم ايشان و بسيارى ايشان است در حالى زندگى و مردگى و در حالى شكرگزارى براى پروردگار ما بر اين نعمتها شكر هميشه پيوسته پس اى خدا اى روشنكننده هر روشنى اى آنكه راست و درست است علم او[٥] اى كسى كه صفت اوست روشنى اى آفريننده زمانها اى تدبيركننده در امر و
[١]« على ملة ابراهيم» به« توجّه» متعلق است. يعنى و روى آورده است در حالى كه متلبس است به ملة ابراهيم و دين حضرت محمد ٦- و اللَّه يعلم-. ملت به معنى دين و شريعت است و بودن مسلمانان بر ملت ابراهيم به اعتبار آن است كه بسيارى از فروعات شريعت پيغمبر ما ٦ موافق با ملت حضرت ابراهيم ٧ است خصوصا در سنتها و ممكن است كه مراد از ملت ابراهيم اثبات واجب الوجود و اقرار به توحيد و يگانگى او و اعتراف به صفات ثبوتيه و سلبيه باشد مثل اعتراف به قدرت و علم خدا و منزه بودن از نقصها و عيبها و امثال آنها و مخصوص ساختن اين معنى به ملت ابراهيم با وجود آنكه ملت همه آنها چنين بوده از جهت آن است كه ابراهيم طريق استدلال بر اين را به طريقهاى مختلف در ميان قوم خود تمام نمود و مكررا ايشان را عاجز و ساكت كرد چنان كه در قرآن مجيد صريحا از او نقل شده. و اللَّه يعلم
[٢] -سبط به معنى قطعه و بعض از چيزى آمده و به معنى فرزند و طايفه و قبيله و درختى كه شاخههاى بسيار داشته باشد نيز آمده و در اين مقام همه اين معانى مناسب است. و اللَّه يعلم
[٣] -به امر و تقدير خداى تعالى.
[٤]« و على سنتهم» نيز متعلق به« توجه» است. يعنى و اين مقام كسى است كه روى آورده است آن كس به پروردگار خود در حالى كه بر ملت ابراهيم و دين محمد و شريعت وصىهاى او است و بر طريقها و بر راههاى ايشان است و همچنين تا آخر اين فقره. و اللَّه يعلم
[٥] -و ممكن است كه مراد از نور پيغمبران و ائمه : باشند، يعنى اى آنكه راستگويانند فرستادگان و امامان او، يا آنكه معجزات و كتابها و كلام خدا باشد يعنى اى آنكه راست است معجزات و سخنان او. و اللَّه يعلم