پس محمّد بن عبيد اللَّه روايت نموده كه: من از منصور اذن گرفتم و رخصت طلبيدم كه اراده دارم كه به زيارت حضرت امام جعفر صادق روم. پس اجابت نمود و ابا نكرد و چون به خدمت آن حضرت رسيدم و سلام بر او كرده سؤال نمودم و گفتم كه به حقّ جدّت رسول اللَّه [صلّى الله عليه و آله‌] كه مرا تعليم نماى آن دعايى را كه مى‌خواندى در آن وقت كه داخل بر ابى جعفر منصور شدى و شرط نمودى كه ديگر شما را بدون شغلى طلب نكند.

پس بر من اين حرز را خواندند و فرمودند كه بدرستى كه اين حرزى است جليل القدر و دعائى است عظيم المرتبه هر كه آن را در وقت صبح بخواند در حفظ و امان خدا باشد تا به شب و هر كس كه اين را در وقت شام بخواند در حفظ و پناه خداى تعالى باشد تا به صبح و به تحقيق اين دعا را به من پدرم جامع علم اوّلين و آخرين امام محمّد باقر تعليم نموده است و او اخذ نموده از پدر خود سيّد العابدين و ايشان از پدر خود سيّد الشهداء، حضرت امام حسين از برادر خود سيّد الأصفياء كه او از پدر خود، سيّد اوصياء نقل فرموده‌اند از محمّد مصطفى و سيّد انبياء صلوات اللَّه و سلامه عليهم اجمعين الطيبين الطاهرين كه اين حرز را از كتاب خداى عزيز بيرون آوردند كه او را باطل از پيش روى او و نه از عقب سر او وارد نمى‌شود و از جانب شخصى نازل شد كه حكيم و حمد كرده شده است (يعنى خداى تعالى).

[و حرز اين است‌]: ابتدا مى‌كنم به نام خداى بخشنده مهربان سپاس از براى خداست كه راه نموده مرا به سوى اسلام و بخشش نموده مرا به ايمان و شناسانده مرا دين حقّى‌[١] كه از او برگردانيده مى‌شوند و شناسانده به من خبر بزرگى را[٢] كه ايشان در آن اختلاف‌كننده‌اند و منزه است خدايى كه بلند نموده است آسمان را بدون ستونى كه مى‌بينيد آن را و خلق نموده است بهشت‌هاى جاودان را[٣] بى‌منتهائى كه مى‌رسيد آن را، و نيست خدائى مگر خدا كه شامل است نعمت او، دفع‌كننده است مر عقوبت را، وسيع است رحمت او، و خدا بزرگتر است، صاحب قدرت و پادشاهى قوى است و صاحب ايجاد نمودن چيزهاست بى‌نمونه‌اى، و صاحب شأن بلند و حساب زود و آسان است. خداوندا رحمت فرست بر محمّد كه بنده تو و فرستاده‌

[١] -يعنى دين اسلام، كه در بسيارى از احاديث و تفسير اهل بيت :، واقع شده است.

[٢] -مراد از نبأ عظيم امير المؤمنين ٧ است، چه طائفه شيعه او را خليفه و امام بلا فاصله مى‌دانند، و طائفه غالى او را خدا مى‌دانند، و اهل سنت او را خليفه رابع مى‌دانند، و مخالفت گفته خدا و پيغمبر و بيعت روز غدير خم نمودند. و بعضى از مفسّرين نبأ عظيم را به روز قيامت و خبر حشر و نشر تفسير نموده‌اند، چه بعضى از ملاحده منكر حشرند، و بعضى از ايشان قائل به حشر روحانى‌اند، و معاد جسمانى را منكرند و طائفه مؤمنان، به قيامت و حشر جسمانى قائل‌اند و ادلّه بسيار دارند. و بعضى از مفسّرين آن را به پيغمبر تفسير نموده‌اند، زيرا جمعى از كفّار مى‌گفتند كه ساحر است، و برخى مى‌گفتند كه مجنون است، و طائفه‌اى آن حضرت را شاعر مى‌دانستند، و به معانى ديگر نيز تفسير شده كه ذكر همه آنها باعث طول سخن مى‌شود. مترجم گويد كه معنى اوّل اصحّ و در اين مقام انسب است چنان كه بر متأمّل مخفى نماند و ممكن است كه همه معانى مراد باشد. و اللَّه يعلم

[٣] -در بعضى احاديث وارد شده كه جنّات المأوى بهشت‌هائى است كه در آن ارواح شهدا جاى گيرند، و بعضى گويند كه در يمين عرش است. و اللَّه يعلم