ترجمه مهج الدعوات و منهج العبادات سيد بن طاووس - طبسي، محمد تقي - الصفحة ٢٥٤ - ه دعاهاى انتخابى از حضرت امام حسين

«طلب آمرزش مى‌كنم از خدا كه نيست خدائى مگر او زنده به خود برپاست و بازگشت مى‌نمايم به سوى او».

پس از آن ده بار مى‌گويى: (اى خدا، اى خدا) ده بار مى‌گويى: (اى بخشنده، اى بخشنده) ده بار مى‌گويى: (اى رحم‌كننده اى رحم‌كننده) ده بار مى‌گويى: (اى مهربان، اى مهربان) ده بار مى‌گويى: (اى بخشنده، اى بخشنده) ده بار مى‌گويى: (اى زنده، اى به خود بر پاى) ده بار مى‌گويى:

«اى خلق‌كننده آسمانها و زمين اى صاحب بزرگى و احسان»، ده بار مى‌گويى: (ابتدا به نام خداى بخشنده مهربان) ده بار مى‌گويى: (اى آنكه نيست خدائى مگر تو)، ده بار مى‌گويى: (رحمت فرست خدايا بر محمّد و بر آل محمّد)، ده بار مى‌گويى: (مستجاب كن دعاى مرا، مستجاب كن دعاى مرا)، [بعد از آن حاجتهاى دنيوى و اخروى خود را از خداوند متعال مى‌طلبى ان شاء الله تعالى مستجاب خواهد شد].

٣- دعاى حضرت امام حسين ٧ و از آن جمله دعائى است كه از حضرت امام حسين ٧ مروى است معروف به دعاء جوانى است كه به گناه خود گرفتار شده بود و به دعاى مشلول مشهور است، از جماعتى معتبر مروى است كه سند آن را به حضرت امام حسين ٧ رساندند كه فرمودند: من با پدر خود علىّ بن ابى طالب ٧ در شبى تاريك مشغول به طواف كعبه معظّمه بودم و هيچ كس در طواف نبود و جماعت زوّار خوابيده بودند و همه چشمها در خواب بود كه ناگاه آواز ناله شخصى را شنيديم كه به خانه كعبه پناه آورده طلب فريادرسى مى‌نمود و به آواز بسيار حزينى از دل پر درد مى‌ناليد و زارى مى‌نمود و اين شعر را مى‌خواند:

اى كسى كه بر مى‌آورد دعاى بيچارگان را در شب تاريك* اى برطرف كننده آزار و بلاها با بيماريها بتحقيق كه خوابيده‌اند فرود آمده‌هاى بسوى تو در دور خانه تو و بيدار شدند* مى‌خوانند ترا و حال آنكه چشم تو اى بخود بر پاى بخواب نرفته است‌