توست كه تعليم نموده‌اى تو آن را به احدى از آفريدگان خود يا تعليم نكرده‌اى تو آن را به كسى و به حق هر نامى كه خوانده‌اند ترا به آن نام بردارندگان عرش تو و فرشتگان تو و برگزيده‌هاى تو از آفريدگان تو و به حق سئوال‌كنندگان از تو و خواهش‌كنندگان به سوى تو و پناه برندگان به تو و زارى‌كنندگان نزد تو و به حق هر بنده عبادت‌كننده از براى تو در صحرا و بيابان يا در دريا يا در زمين هموار يا در كوهستان مى‌خوانم ترا خواندن كسى كه به تحقيق سخت و بسيار است حاجت او و بزرگ است تقصير و گناه او و نزديك رسيده است بر هلاكت و سست گشته است توانائى او و خواندن كسى كه اعتماد ندارد به چيزى از كردار خود و نمى‌يابد براى گناه خود آمرزنده‌اى غير تو و نه از براى سعى خود[١] در طاعات سواى تو گريخته‌ام از خوف عذاب تو به سوى تو در حالى كه نيستم امتناع‌كننده و نه سرپيچنده از بندگى كردن تو اى همراز هر درويش پناه آوردنده سؤال مى‌كنم ترا به حق آنكه تويى خدائى نيست خدائى مگر تو كه رحم‌كننده‌[٢] و بخشنده و آفريننده آسمانها و زمينى تو صاحب عظمت و بخشنده تو داناى غايب و حاضرى بخشنده مهربانى توئى پروردگار و منم بنده تو و توئى صاحب و منم ملك گرديده تو و توئى قوى و غالب و منم خوار و ذليل و توئى توانگر و بى‌نياز و منم درويش و محتاج و توئى زنده و منم مرده و توئى باقى و منم برطرف‌شونده و توئى نيكوكار و منم بدكار و توئى آمرزنده و منم گناهكار و توئى رحم‌كننده و منم خطاكار و توئى آفريدگار و منم آفريده شده و توئى توانا و منم ناتوان و توئى بخشنده و منم سئوال‌كننده و توئى امان دهنده و منم ترسنده و توئى روزى دهنده و منم روزى داده شده و توئى سزاوارترين كسى كه شكوه نمودم به سوى او و طلب فريادرسى نمودم از او و اميدوارم از او از جهت آنكه تو بسا از گناهكارى كه به تحقيق تو او را آمرزيده‌اى و بسا از بدكارى كه به تحقيق كه درگذشتى از تقصير او پس بيامرز مرا و درگذر از تقصير من و رحم نماى مرا و سلامتى ده مرا از آنچه نازل شده است به من و رسوا مكن مرا به سبب آنچه ظلم نمودم‌[٣]

[١] -در بعضى از نسخه‌ها« لسغبه» به غين نقطه‌دار و باء يك نقطه است يعنى و از براى رفع شدّت گرسنگى و تعب خود، غير تو كسى را نمى‌يابد.

[٢] -در حديث وارد شده كه از حضرت امير المؤمنين ٧ پرسيدند كه معنى حنّان و منّان چه چيز است؟ فرمودند كه: حنّان كسى است كه رحم نمايد و قبول كند توبه بندگان عاصى و پشيمان را و منّان كسى است كه ابتدا كند ببخشيدن نعمتها پيش از آن كه بنده از آن سؤال كند. و اللَّه يعلم

[٣] -جنايت هر آن گناه و ستمى است كه موجب عقاب يا قصاص گردد.