٦- روايتى ديگر در اسم اعظم از محمّد بن حسن صفار مروى است و او نقل نموده است به سندهاى خود از ابى هاشم جعفرى كه گفت از حضرت ابا محمّد امام رضا ٧ شنيدم كه فرمودند: اين كلمه نزديكترين كلمات به اسم اعظم خداى تعالى از سياهى چشم به سفيدى آن است: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ‌» «ابتدا بنام خداى بخشنده مهربان».

٧- و از جمله روايتهائى كه در كيفيت اسم اعظم وارد شده است، روايتى چند است كه آنها در كتاب دعوات النبىّ تصنيف حافظ ابى محمّد حرمى ذكر شده‌اند كه از عبد السلام بن محمّد بن حسن بن على خوارزمى اندر سفالى در چندين روايت نقل كرده است. پس از آن جمله روايتى است كه از انس بن مالك نقل نموده كه گفت: حضرت رسول خدا صلّى الله عليه و آله به ابى عيّاش زيد بن صامت برادر بنى رزيق گذشتند كه نشسته بود و اين كلمات را مى‌گفت:

خداوندا بدرستى كه من سؤال مى‌كنم ترا بحقّ آنكه براى توست ستايش نيست خدائى مگر تو اى بخشنده اى تازه پديد آورنده آسمانها و زمين اى صاحب بزرگى و بخشش.

پس حضرت رسالت پناهى ٦ فرمودند كه به جمعى از اصحاب خود كه آيا مى‌دانيد كه اين دعا چه كلمات است كه آن را اين شخص خواند؟ گفتند كه: خدا و رسول او داناتر هستند. آن حضرت فرمودند كه: هر آينه خداى عزّ و جلّ را به اسم اعظم خواند كه هر گاه او به اين اسم خوانده شود، حاجت خواننده را برمى‌آورد و هر گاه خداى تعالى به اين اسم سؤال كرده شود، عطا مى‌كند.

٨- و از آن جمله حديثى است كه به روايت اسماء دختر زيد وارد شده است كه حضرت رسول خدا ٦ فرمودند: آنكه اين اسم خدا اعظم است كه هر گاه او به اين اسم خوانده شود، او حاجت آن بنده را برمى‌آورد و آن اين است: قُلِ اللَّهُمَّ مالِكَ الْمُلْكِ تُؤْتِي الْمُلْكَ‌- إلى- بِغَيْرِ حِسابٍ‌ «بگو (اى محمّد) كه خداوند اى صاحب پادشاهى مى‌دهى تو پادشاهى را تا به غير حساب».

٩- حديثى ديگر به روايت ابن عبّاس مروى است كه گفت پيغمبر خدا ٦ فرمودند كه: اسم خداى اعظم در شش آيه است كه در آخر سوره حشر است و آن از يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا است تا به‌ وَ هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ‌.

١٠- و از آن جمله حديثى است كه به روايت ابى امامة وارد شده است كه گفت: پيغمبر خدا ٦ فرمودند كه اسم اعظم كه هر گاه خداى تعالى به آن اسم خوانده شود، حاجت بنده خود را برمى‌آورد، در سه سوره است: در سوره بقره و آل عمران و طه. ابو امامة گفته كه و امّا آنكه در سوره بقره است آية الكرسى است و امّا آنكه در سوره آل عمران است پس آن اين است: الم اللَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ الْحَيُّ الْقَيُّومُ‌ «خدا نيست خدائى مگر او كه زنده بخود برپاست». و امّا آنكه در سوره طه است اين است: وَ عَنَتِ‌[١] الْوُجُوهُ لِلْحَيِّ الْقَيُّومِ‌ «و خوار و ذليلند رويها براى زنده بخود بر پاى».

١١- و از آن جمله اين است كه در حديث طولانى مروى است كه حضرت پيغمبر صلّى الله عليه و آله از مردى شنيدند كه‌

[١] -يا آنكه و رويها زارى نموده‌اند.